ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΑΠΑΤΣΙ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ    ΤΩΝ   ΑΠΑΤΣΙ
ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΗ ΓΗ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΕΔΙΩΞΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗ ΓΗ ΤΟΥΣ ΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΥΛΗ ΤΟΥΣ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ ΕΧΥΣΑΝ
ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Αγριο ρύζι, µια ινδιάνικη σπεσιαλιτέ στην κουζίνα µας

Το άγριο ρύζι είναι ένα αρχαίο παραποτάµιο αγρωστώδες, ενδηµικό φυτό των Βόρειων Αµερικανικών Πεδιάδων που αγαπούσαν οι Ινδιάνοι.

Ορισµένα υλικά συνδέονται πολύ στενά µε µια συγκεκριµένη εποχή. Το άγριο ρύζι είναι ένα από αυτά. Η εποχή του για τους περισσότε ρους µάγειρες δεν είναι η άνοιξη ή το καλοκαίρι, αλλά µάλλον το φθινόπωρο.

Αυτό είναι ένα στερεότυπο που έχω µάθει να προσπερνάω. Το άγριο ρύζι, ένα αρχαίο παραποτάµιο αγρωστώδες, εν δηµικό φυτό των Βόρειων Αµερικανικών Πεδιάδων, τον καρπό του οποίου αγα πούσαν οι Ινδιάνοι, είναι ιδιαίτερα γευ στικό δηµητριακό, µε άρωµα νερού και ξύλου, σαν τη γη που το παράγει: τη γη της Μινεσότας.

Εξαιρετικό σε παχύρρευστα χειµωνιάτικα πιλάφια µε αποξηραµένα φρούτα, ακόµα και σε κρεµώδεις χειµωνιάτικες σούπες, η φυσική του γεύση ξηρών καρπών το καθιστά τέλειο για συνδυασµούς µε όλα τα τραγανά πράσινα προϊόντα της άνοιξης: από αγκινάρες και σπαράγγια µέχρι καταπράσινο αρακά και κουκιά.

Είναι εξαιρετικό µε γλυκά καροτάκια και φρέσκο σκόρδο, µε ποταµίσια ψάρια καθώς και µε εσπεριδοειδή. Αν και η συγκοµιδή γίνεται µάλλον αρχές του φθινοπώρου, είναι εξαιρετικό όλο τον χρόνο και αποτελεί ένα τέλειο συστατικό στις ενδιάµεσες περιόδους, όπως τώρα, που έχει µια ψύχρα η ατµόσφαιρα.

Αυτό που ονοµάζουµε άγριο ρύζι σήµερα δεν είναι ακριβώς το αυθεντικό προϊόν. Το αυθεντικό άγριο ρύζι, αρχαίος αµερικανικός καρπός, διαθέτει µια πα λέτα χρωµάτων ουράνιου τόξου, από γήινα χρώµατα του ξύλου, χακί - πράσινο µέχρι το χρώµα του µαονιού µέχρι κατάµαυρο αλλά και σκούρο ξανθό. (Αυτό που αγοράζουµε στα σούπερ µάρκετ είναι το καλλιεργηµένο άγριο ρύζι. Το µεγαλύτερο µέρος της παραγωγής του καλλιεργείται σε εµπορικούς ορυζώνες στην Καλιφόρνια και τη Μινεσότα). Η επιστηµονι κή του ονοµασία είναι Ζizania palustris, και ευδοκιµεί ακόµα στους υγρότοπους γύρω από τις Μεγάλες Λίµνες. Η ετήσια συγκοµιδή του είναι ένα τελετουργικό ορόσηµο για τους Αµερικανούς Ινδιά νους. Μάλιστα, από το 1939, σύµφωνα µε τη νοµοθεσία της Μινεσότα, η συλλογή του αυθεντικού άγριου ρυζιού πρέπει να γίνεται µε κανό, από οµάδα δύο ατόµων εξοπλισµένη µε ένα κοντάρι για πλοήγηση (η κωπηλασία είναι αδύνατη γιατί τα καλάµια που φυτρώνουν είναι πυκνά) και δύο µακριά ραβδιά που χρησιµοποιούνται για να λυγίζουν τους βλαστούς και να κουνάνε απαλά τα ώριµα στάχυα για να πέφτουν στην πιρόγα. Τη στιγµή της συγκοµιδής του, το άγριο ρύζι είναι πράσινο και το επόµενο στάδιο στέγνωµα πάνω από τη φωτιά και ξεφλούδισµα του σπόρου παίζει τον σπουδαιότερο ρόλο στη γεύση του, στην υφή και στον χρόνο παρασκευής του.

Οι περισσότεροι πιθανότατα δεν θα συναντήσουµε ποτέ το αυθεντικό άγριο ρύζι.

Οµως και το καλλιεργηµένο εξακολουθεί να είναι ένα από τα αγαπηµένα µου υλικά. Λατρεύω την καπνιστή του γεύση και το άρωµα φύλλου που έχει. Μου θυµίζει το τσάι lapsang souchong.

Μου αρέσει πολύ να το παντρεύω µε ελληνικά πιάτα ώστε να δηµιουργώ κάτι υγιεινό και µοναδικό. Λατρεύω να το ταιριάζω µε πικρά χόρτα όπως ρόκα και κρητικό σταµναγκάθι, ανακατεµένο µε φασόλια Πρεσπών. Το έχω µπλέξει µέσα σε µαγειρεµένα σέσκουλα γλυκαίνοντάς το µε µια χούφτα σταφίδες. Το έχω χρησιµοποιήσει σαν υποκατάστατο του πλιγουριού σε µια ανατολικο-δυτική εκδοχή του ταµπουλέ. Είναι εξαιρετικό µε καπνιστά χοιρινά προϊόντα όπως το πελοποννησιακό σύγκλινο και το κρητικό απάκι, κοµµατάκια µέσα σε σαλάτα από άγριο ρύζι µαζί µε φρέσκα κρεµµυδάκια και φρέσκα ζεµατισµένα κουκιά. Πιστεύοντας ότι τα περισσότερα τρόφιµα ταιριάζουν καλύτερα µε όσα φυτρώνουν γύρω σε κοντινή απόσταση, το άγριο ρύζι, ένας ποταµίσιος καρπός, θεωρώ ότι συνδυάζεται φυσικά και πολύ γευστικά µε ποταµίσια ψάρια. Εχω ανακαλύψει ότι ταιριάζει πολύ ωραία µε την καπνιστή βορειοελλαδική πέστροφα.

Αλλά η θέση του στην κουζίνα δεν περιορίζεται µόνο στο γεύµα. Είναι εξαιρετικό και για πρωινό. Μπορείτε να το δοκιµά σετε γλυκό µαζί µε στραγγιστό γιαούρτι, σταφίδες, µπανάνα, αµύγδαλα, µέλι και κανέλα. Αυτό είναι πρωινό για πρωταθλητές και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Το άγριο ρύζι ταιριάζει µε ποταµίσια ψάρια, ιδίως µε την καπνιστή βορειοελλαδική πέστροφα

Αγριο ρύζι µε πέστροφα

Για 6-8 µερίδες
2 3/4 κ.γ. αλάτι 2 φλιτζ. άγριο ρύζι (120 γραµµ.)

450 γραµµ. φρέσκα φασολάκια 3 κ.σ. ξίδι 3 κ.σ. µουστάρδα 2 1/2 κ.γ. ζάχαρη 1/3 φλιτζ. σπορέλαιο 1/3 φλιτζ. κοµµένο φρέσκο άνηθο 240 γραµµ. καπνιστή πέστροφα, ξεκοκαλισµένη και κοµµατιασµένη 4 φρέσκα κρεµµυδάκια, κοµµέ να σε λεπτές φέτες 1.Βάζουµε 4 λίτρα νερό και 2 κουταλάκια αλάτι να πάρουν βράση σε µια κατσαρόλα. Ρίχνουµε το άγριο ρύζι και σιγοβράζουµε µέχρι να γίνει λίγο τρυφερό και να ανοίξουν οι κόκκοι, για 1 - 1 1/4 ώρες. Σουρώνουµε το ρύζι.

2.Βράζουµε τα φασολάκια σε µεγάλη κατσαρόλα µε αλατισµέ νο νερό µέχρι να είναι τραγα νά-τρυφερά, για περίπου 2 λεπτά, και µετά τα µεταφέρουµε µε τρυπητή κουτάλα σε µπολ µε παγωµένο νερό. Σουρώνουµε τα φασολάκια, τα στεγνώνουµε και κόβουµε κάθε βολβό διαγώνια.

3.Χτυπάµε µαζί το ξίδι, τη µουστάρδα, τη ζάχαρη και το υπόλοιπο, 3/4 κ.γ., αλάτι σε ένα µπολ. Μετά προσθέτουµε το λάδι αργά αργά, χτυπώντας συνεχώς µέχρι να δέσει. Ρίχνουµε µέσα και τον άνη θο και συνεχίζουµε το χτύπηµα.

4.Ανακατεύουµε τα φασολάκια, την πέστροφα και τα κρεµµυδά κια µαζί µε το ζεστό ρύζι σε ένα µεγάλο µπολ. Περιχύνουµε µε το ντρέσινγκ και ανακατεύουµε απαλά.

Το να φτιάξει κανείς άγριο ρύζι δεν είναι επιστήµη. Σε γενικές γραµµές, όσο πιο σκούρος και µεγάλος ο καρπός τόσο πιο πολύ χρόνο θέλει για να µαγειρευτεί. Το ρύζι είναι έτοιµο µόλις σκάσει και ανοίξει. Χρειάζεται 30-60 λεπτά όταν σιγοβράζει. Ορισµένοι µάγειρες το µουλιάζουν πρώτα για να µαλακώσει και να βράσει πιο εύκολα. Στην Ελλάδα µπορείτε να βρείτε καλλιεργηµένο άγριο ρύζι στο τµήµα µε τα ρύζια στο σούπερ µάρκετ. Δεν είναι η πιο φτηνή επιλογή ρυζιού, σίγουρα γι αυτό και ορισµένες εταιρείες µάλλον το συνδυάζουν µε µπασµάτι και άλλες ποικιλίες, άρα αυτό που πωλείται συχνά εδώ ως άγριο ρύζι είναι µια σακούλα µε µπασµάτι µε λίγους σκούρους κόκκους από τον καλλιεργηµένο τύπο.


Σαλάτα ρυζιού

Για 6 µερίδες
240 γρ. άγριο ρύζι (περίπου 1 1/2 φλιτζ.), πλυµένο 2 στελέχη σέλερι, κοµµένα σε κυβά κια 2 µικρές ώριµες ντοµάτες, κοµµένες σε κυβάκια 1/2 καρότο, κοµµένο σε κυβάκια 1/2 κρεµµύδι, ψιλοκοµµένο 1/2 κόκκινη πιπεριά, κοµµένη σε κυ βάκια 1/2 πράσινη πιπεριά, κοµµένη σε κυ βάκια 1/2 κίτρινη πιπεριά, κοµµένη σε κυ βάκια 1/2 φλιτζ. αµύγδαλα σε φέτες, κα βουρδισµένα 1/2 φλιτζ. σταφίδες 6 κ.σ. ξίδι µπαλσάµικο 3 κ.σ. σπορέλαιο 1 κ.γ. ψιλοκοµµένο σκόρδο 1. Σε µια κατσαρόλα βάζουµε 5 φλιτζάνια αλατισµένο νερό να πάρει βράση.

Ρίχνουµε το άγριο ρύζι και µαγειρεύουµε, ανακατεύοντας, ώσπου να γίνει τρυφερό, για 40 λεπτά. Το σουρώνου µε και το µεταφέρουµε σε µπολ να κρυώσει. (Το βάζουµε στο ψυγείο, σκεπα σµένο για 2 ώρες).

2. Σε ένα µεγάλο µπολ ανακατεύουµε τα λαχανικά, τα αµύγδαλα και τις σταφίδες µαζί µε το άγριο ρύζι.

3. Σε άλλο µπολ χτυπάµε µαζί το ξίδι, το λάδι, το σκόρδο, το αλάτι και το πιπέρι.

4. Περιχύνουµε τη σαλάτα µε το ντρέσινγκ και ανακατεύουµε καλά.

Heavy metal και ινδιάνοι στο νέο Darkthrone









Το νέο, 15ο full-length, album των Darkthrone λέγεται “Circle the Wagons” και κυκλοφόρησε στις 5 Απριλίου από την Peaceville. Ο (τις περισσότερες φορές) τραγουδιστής, (τις περισσότερες φορές) κιθαρίστας και (τις περισσότερες φορές) ο μπασίστας τους, Nocturno Culto, μίλησε τόσο για το μουσικό μέρος του album, όσο και για το εικαστικό του. Για το μουσικό μέρος, ο Nocturno Culto είπε: «Νομίζω πως τώρα εστιαζόμαστε περισσότερο στο heavy metal και στο rock and roll, αλήθεια, αυτό είναι το στιλ που μου αρέσει να παίζω στην κιθάρα και αυτό φαίνεται και στο album γιατί τα τραγούδια μου κλίνουν περισσότερο προς το heavy metal. Από την πρώτη μέρα των ηχογραφήσεων είχα ένα καλό προαίσθημα, αλλά ήταν κάτι παραπάνω από αυτό… Δεν είναι cool να το λέει κανείς αλλά πιστεύω πως το νέο μας album είναι από τις καλύτερες δουλειές που έχουμε κάνει. Τα τραγούδια είναι πολύ δυνατά και έχουν καλή παραγωγή, όπως το βλέπουμε εμείς. (…) Δεν ανήκουμε στην μοντέρνα σκηνή, είμαστε κάπως outsiders. Στις καρδιές μας, ανήκουμε ακόμα στο underground, εκεί είναι που αισθανόμαστε πιο άνετα.» Για το δε εικαστικό μέρος, σχολίασε: «Έχει ινδιάνικη θεματολογία, δεν ξέρω αν το έχε ξανακάνει άλλο group αυτό. Το επιμελήθηκε ο Dennis Dread, ο αμερικανός καλλιτέχνης που έκανε επίσης τα τρία τελευταία εξώφυλλά μας, δείχνει τον Mr. Necro στο εξώφυλλο, με διάφορα ινδιάνικα πράγματα.» Μερικοί τίτλοι κομματιών του album θα είναι: “Those Treasures Will Never Befall You”, “I Am the Graves of the 80s”, “Stylized Corpse”, “Black Mountain Totem” , “I Am the Working Class” και “Eyes Burst at Dawn”.

ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΠΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ


ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΠΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣΤο παρακάτω κείμενο με τίτλο «Declaration of War Against Exploiters of Lakota Spirituality» συντάχθηκε και μοιράστηκε ανώνυμα στην 5η Σύνοδο Κορυφής των εθνών Λακότα, Ντακότα και Νακότα στον καταυλισμό του Πάϊν Ριτζ (Pine Ridge), στις 10 Ιουνίου 1993. Δημοσιεύθηκε αυθημερόν στο περιοδικό «Eyapaha» στο Μάντερσον (Manderson) της Νότιας Ντακότα και αναδημοσιεύεται εδώ προς κατανόηση κάποιων εκπληκτικά ισχυρών ομοιοτήτων.

Κήρυξη Πολέμου
Ενάντια σε Αυτούς που Καπηλεύονται την Πνευματικότητα των Λακότα

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ κατ' επανάληψη έχουμε όλοι μας ασχοληθεί με την κακοποίηση και καπηλεία της πνευματικότητας των Λακότα, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ εκπροσωπούμε την αναγνωρισμένη παραδοσιακή πνευματική ηγεσία, την παραδοσιακή γερουσία και την εκλεγμένη αντιπροσώπευση του έθνους των Λακότα, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ επί μακρόν έχουμε υποστεί την απερίγραπτη ταπείνωση του να βλέπουμε τις πιο ιερές τελετές και θρησκευτικές πρακτικές των Λακότα να βεβηλώνονται, διακωμωδούνται και κακοποιούνται από διάφορους μη - Ινδιάνους, είτε αυτο-χρισμένους, είτε γυρολόγους, είτε οπαδούς σεχτών, είτε εμπόρους, είτε από αυτο-ονομαζόμενους «σαμάνους της Νέας Εποχής» και τους οπαδούς τους, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ με τρόμο όσο και αγανάκτηση βλέπουμε αυτήν την εξευτελιστική διαρπαγή των ιερών μας παραδόσεων Λακότα να έχει πια λάβει μορφή επιδημίας σε όλες σχεδόν τις αστικές περιοχές της χώρας, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ τα σεβαστά λατρευτικά μας αντικείμενα εξευτελίζεται με την πώληση αντιγράφων τους σε λαϊκά παζάρια, ψεύτικες τελετές «pow - wow» και λιανομάγαζα της «Νέας Εποχής», και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ έχουν ιδρυθεί ακόμη και ψευτο-θρησκευτικοί φορείς που χρεώνουν με εισιτήριο όσους καλούν να συμμετάσχουν σε ψεύτικα «sweatlodges» και προγράμματα «Αναζήτησης Οράμματος», και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ διοργανώνονται για μη - Ινδιάνους από τσαρλατάνους και αρχηγούς σεχτών διάφοροι βέβηλοι «Χοροί του Ήλιου», οι οποίοι δεν είναι παρά αηδιαστικές και αισχρές μιμήσεις των δικών μας ιερών τελετουργικών «Χορών του Ήλιου», και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ διάφοροι μη - Ινδιάνοι έχουν οργανωθεί σε παρωδίες «φυλών» και παίρνουν ονόματα που τα θεωρούν «ινδιάνικα» ως νομιμοποίησή τους να καπηλεύονται χοντρικά και να εμπορευματοποιούν τις εθνικές μας παραδόσεις, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ σε κολλέγια και πανεπιστήμια έχουν ξεφυτρώσει μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που έχουν καθιερώσει βέβηλες μιμήσεις των θρησκευτικών μας πρακτικών από σπουδαστές και διδάσκοντες με το πρόσχημα δήθεν εκπαιδευτικών προγραμμάτων πάνω στον «σαμανισμό», και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ διάφοροι μη - Ινδιάνοι τσαρλατάνοι και αυτο-χρισμένοι πωλούν βιβλία που βοηθούν στην συστηματική καταπάτηση της εθνικής μας θρησκευτικότητας, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η τηλεοπτική και κινηματογραφική βιομηχανία εξακολουθεί να διαποτίζει την μαζική διασκέδαση με χυδαίες, συναισθηματικές και ολοκληρωτικά διαστρεβλωμένες παρουσιάσεις της εθνικής μας θρησκευτικότητας και κουλτούρας, οι οποίες ενισχύουν τα αρνητικά στερεότυπα των πολλών ανθρώπων για τους Ινδιάνους και επίσης πλήττουν σοβαρά την αυτο-εκτίμηση των παιδιών μας, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ τα άτομα και οι ομάδες που συμμετέχουν στο «Κίνημα της Νέας Εποχής» και το «Κίνημα των Ανδρών», σε σέχτες του «Νεο-Παγανισμού» και σε εργαστήρια «σαμανισμού» έχουν καπηλευτεί τις εθνικές μας θρησκευτικές παραδόσεις, μιμούμενοι τις τελετουργίες μας και ανακατώνοντάς τες με μη - Ινδιάνικες πρακτικές εσωτερισμού μέσα σε έναν προσβλητικό και επικίνδυνο ψευτο-θρησκευτικό χυλό, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ το παράλογο δημόσιο ποζάρισμα όλης αυτής της σκανδαλώδους ποικιλίας ψευτο - Ινδιάνων τσαρλατάνων, αυτο-χρισμένων, εμπορικών κερδοσκόπων, αρχηγών και οπαδών σεχτών και «σαμάνων της Νέας Εποχής», αποτελεί ένα ογκώδες εμπόδιο στον αγώνα όσων από το έθνος μας σέβονται την Παράδοσή μας για μία επαρκή δημόσια αναβάθμιση των πολιτικών, νομικών και θρησκευτικών αναγκών των πραγματικών Λακότα, και

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ αυτή η ολοένα αυξανόμενη καπηλεία των εθνικών μας θρησκευτικών παραδόσεων απαιτεί να αναλάβουμε άμεση δράση για να υπερασπιστούμε την πολύτιμη θρησκευτικότητά μας από περαιτέρω μόλυνση, βεβήλωση και κατάχρηση

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΕΞΗΣ:
1. Κηρύσσουμε πόλεμο ενάντια σε όλους όσους επιμένουν να καπηλεύονται, κακοποιούν και παραποιούν τις ιερές παραδόσεις και θρησκευτικές πρακτικές των εθνών μας Λακότα, Ντακότα και Νακότα.

2. Κάνουμε έκκληση σε όλα τα Λακότα, Ντακότα και Νακότα αδέλφια μας να εναντιωθούν ενεργά και έντονα σε αυτή τη επικίνδυνη ιδιοποίηση και συστηματική καταστροφή των ιερών μας παραδόσεων.

3. Κάνουμε έκκληση στους ανθρώπους των εθνών μας να συνεργαστούν παντού, ώστε να εντοπίσουν όλες τις περιπτώσεις όπου κακοποιούνται οι ιερές παραδόσεις μας και μετά να αντισταθούν σε αυτές τις κακοποιήσεις, χρησιμοποιώντας όποιες τακτικές κρίνονται κατά περίπτωση αναγκαίες, διαδηλώσεις, μποϋκοτάζ, συνεντεύξεις τύπου, κ.ά.

4. Ειδικά κάνουμε έκκληση στους ομοεθνείς μας Λακότα, Ντακότα και Νακότα να αναλάβουν δράση για πρόληψη της όποιας συμμετοχής ανθρώπων μας σε αυτές τις κακοποιήσεις, συμμετοχής που επιτρέπει σε ανθρώπους που δεν ανήκουν σε εμάς να κακοποιούν τις ιερές τελετές και θρησκευτικές πρακτικές μας. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι ανάμεσά μας υπάρχουν δυστυχώς άνθρωποι που εκπορνεύουν τα θρησκευτικά μας έθιμα για δικό τους προσωπικό όφελος.

5. Ορίζουμε μηδενική ανοχή προς όλους τους «σαμάνους για λευκούς» που ξεφυτρώνουν μέσα από τις κοινότητές μας για να «νομιμοποιήσουν» την καπηλεία των λατρευτικών μας εθίμων από μη - Ινδιάνους. Όλοι αυτοί οι «πλαστικοί ιερείς» είναι εχθροί μας.

6. Ζητάμε από όλα τα παραδοσιακά έθνη, τις φυλετικές ηγεσίες και τα κυβερνητικά συμβούλια όλων των άλλων ινδιάνικων εθνών να ενωθούν μαζί μας στο αίτημα για άμεσο τερματισμό αυτής της αχαλίνωτης καπηλείας των σεβαστών και ιερών αμερικανινδιανικών παραδόσεων, εκδίδοντας ανακοινώσεις καταγγελίας αυτών των προσβολών, καθώς δεν είναι μόνον οι θρησκευτικές πρακτικές των Λακότα, Ντακότα και Νακότα που βλάπτονται από μη - Ινδιάνους.

7. Ζητάμε τέλος από όλα τα αδέλφια μας Ινδιάνους να συμμετάσχουν αποφασιστικά και θαρραλέα σε αυτόν τον αγώνα μας για τερματισμό της καταστροφής των ιερών μας παραδόσεων, έχοντας πάντοτε στο νου τους ότι το υψηλότερο καθήκον μας ως Ινδιάνοι είναι να διατηρήσουμε την καθαρότητα των πολύτιμων παραδόσεών μας προς χάριν των παιδιών μας και των μελλοντικών γενεών, ώστε να επιβιώσουν και να ζήσουν ευτυχισμένα όπως το Μεγάλο Πνεύμα επιθυμεί για όλους τους σεβαστούς ανθρώπους των εθνών μας.

ΥΣΕΕ

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Ινδιάνοι εναντίον ανάπτυξης!

«Ο Αμαζόνιος έχει μεγάλη ιστορία λεηλασίας και εκμετάλλευσης. Στην αρχή ήταν η έκρηξη με την εκμετάλλευση του καουτσούκ στη ζούγκλα. Αργότερα ήρθαν οι πετρελαϊκές εταιρείες και ξεκίνησε η παράνομη αποψίλωση των δασών, χωρίς να υπάρχει καμία κρατική οντότητα που να υπερασπίζεται τους ιθαγενείς. Οι ντόπιοι βαρέθηκαν πια να βλέπουν τις κυβερνήσεις να τους αφήνουν στο περιθώριο. Δεν τις εμπιστεύονται. Ολο μιλούν για οικονομική ανάπτυξη, ποτέ όμως για παιδεία, για τις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων, για νοσοκομεία, για σχολεία...».

Ο καθολικός ιερέας Κάρλος Μαρουγιάρι, ιθαγενής και ο ίδιος, δίνει με λίγα λόγια το διά ταύτα των πρόσφατων πολύνεκρων συγκρούσεων ανάμεσα σε ιθαγενείς και αστυνομικές δυνάμες που συγκλόνισαν το Περού και οδήγησαν σε άτακτη υποχώρηση την κεντροδεξιά κυβέρνηση του Αλαν Γκαρσία.

Η χώρα είχε να ζήσει τέτοια αιματοχυσία από τις αρχές της δεκαετίας του '90, οπότε ξεκίνησε η αρχή του τέλους για το μαοϊκό αντάρτικο «Φωτεινό Μονοπάτι». Κατά ειρωνική σύμπτωση, το Περού είχε φιλοξενήσει στα τέλη Μαΐου την τέταρτη Διεθνή Σύνοδο των Αυτόχθονων Λαών της Αμερικής, στην οποία διακήρυξαν την αποφασιστικότητά τους να δράσουν για την προστασία της γης τους και της πολιτιστικής τους κληρονομιάς.

Φαίνεται, πάντως, ότι το σύνθημα της συνόδου έπιασε τόπο, αφού ο πρόεδρος Γκαρσία, αντιμέτωπος με τη χειρότερη κοινωνική κρίση και φοβούμενος τα χειρότερα, αναγκάστηκε να αποσύρει τα επίμαχα διατάγματα που άνοιγαν το δρόμο στην εκμετάλλευση της ζούγκλας του Αμαζονίου από ιδιώτες.

Η κρίση στο Περού υποβόσκει εδώ και καιρό. Από τον περασμένο Απρίλιο εκπρόσωποι των 65 αυτόχθονων φυλών της χώρας, οι οποίες αριθμούν συνολικά 400.000 άτομα, παρεμποδίζουν την είσοδο στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις που βρίσκονται στην περιοχή του Αμαζονίου, απαιτώντας από την κυβέρνηση να αποσύρει τα διατάγματα που έδιναν το πράσινο φως για την πώληση της ζούγκλας και την εκμετάλλευσή της από μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, εναρμονίζοντας έτσι τη νομοθεσία του Περού με τη διμερή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που υπέγραψε με τις ΗΠΑ.

Γι' αυτό το θέμα δεν ζητήθηκε ποτέ η γνώμη των ντόπιων, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν δει το παραμικρό όφελος από τη ραγδαία οικονομική ανάπτυξη που σημειώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια, αλλά και κινδυνεύουν να εκτοπιστούν διά της βίας από τη «Μητέρα Γη» («Πάτσα Μάμα» στη γλώσσα των Ινδιάνων) με την οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η ζωή τους και η ιστορία τους.

Απέναντί τους, όμως, έχουν ένα αμείλικτο εχθρό, που ονομάζεται «ανάπτυξη». Η ζούγκλα του Αμαζονίου κρύβει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, τα οποία η κυβέρνηση θέλει να εκμεταλλευτεί πάση θυσία.

Στην προσπάθειά της να κερδίσει την συμπάθεια της εγχώριας και της διεθνούς κοινής γνώμης, περιγράφει τους Ινδιάνους σαν μια χούφτα καθυστερημένων που επιμένουν να ζουν στη λίθινη εποχή, συμπαρασύροντας με το πείσμα τους μια ολόκληρη χώρα.

Οταν οι άστοχοι κυβερνητικοί χειρισμοί οδήγησαν στην πρόσφατη αιματοχυσία, η προπαγάνδα επεκτάθηκε και προς «ξένες δυνάμεις που επιθυμούν να ανακόψουν την οικονομική ανάπτυξη του Περού». Τα βέλη έφτασαν ευθέως και στον πρόεδρο της Βολιβίας Εβο Μοράλες, τον πρώτο ιθαγενή πρόεδρο στην ιστορία της χώρας του, ο οποίος εξέφρασε την υποστήριξή του στα αιτήματα των αυτόχθονων του Περού. Οσο για τον πρόεδρο των ιθαγενών του Περού, Αλμπέρτο Πισάνγκο, στιγματίστηκε ως ηθικός αυτουργός των ταραχών και υποχρεώθηκε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην πρεσβεία της Νικαράγουας.

Το Περού δεν είναι, βέβαια, η μοναδική χώρα που αντιμετωπίζει το καυτό ζήτημα της εκμετάλλευσης ή μη του Αμαζονίου. Με ανάλογα διλήμματα ταλαιπωρούνται και άλλες χώρες της Νότιας Αμερικής που κατέχουν από ένα κομμάτι του μεγάλου πνεύμονα του πλανήτη, όπως το Εκουαδόρ ή -κατά κύριο λόγο- η Βραζιλία. Κι εκεί οι αυτόχθονες έρχονται αντιμέτωποι με τη ληστρική διάθεση των πολυεθνικών, συγκρούονται με τις κυβερνήσεις των χωρών τους ή μηνύουν μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες για την καταστροφή που έχουν προκαλέσει στη γη τους.

Η αντιπαράθεση θα σκληρύνει αναπόφευκτα και άλλο, όταν από τη μια μεριά τα πετρελαϊκά αποθέματα λιγοστεύουν και από την άλλη διάφορες κυβερνήσεις παραδίδονται αμαχητί στη δίψα για ακόρεστο κέρδος, χωρίς καμία παράλληλη μέριμνα για το περιβάλλον και τους ανθρώπους που ζουν σε αυτό εδώ και αιώνες. Ισως η πρόσφατη σφαγή στο Περού να μην είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου...

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Η Σοφία των Ινδιάνων της Αμερικής



sioux_1_md

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς αυτοί οι άνθρωποι έβλεπαν την ζωή, την ύπαρξη μας και τον προορισμό μας, αλλά και το γεγονός ότι αντιμετώπιζαν αυτόν τον πλανήτη σαν ένα τόπο που μας «δάνεισε το Μεγάλο πνεύμα» για να ζήσουμε και για να εξελιχθούμε, με μοναδικά ανταλλάγματα: α) τον σεβασμό απέναντι στο δώρο (φύση – γη), β) την αυτογνωσία και γ) την ειρηνική συνύπαρξη.

Μερικά ιστορικά στοιχεία

Οι «Ινδιάνοι» της Αμερικής ή ορθότερα, οι γηγενείς Αμερικανοί, κατοικούσαν στην Αμερικανική ήπειρο, για πολλές χιλιάδες χρόνια πριν από την άφιξη των «λευκών» Ευρωπαίων. Κατά την περίοδο της άφιξης των «λευκών», εικάζεται ότι σε ολόκληρη την Αμερικανική ήπειρο, από το Μεξικό έως και την Αλάσκα, κατοικούσαν περίπου δέκα εκατομμύρια «Ινδιάνοι».
stortellΠιστεύεται ότι οι πρώτοι γηγενείς Αμερικανοί, έφτασαν εκεί κατά την τελευταία περίοδο των παγετώνων, περίπου πριν από 20.000 – 30.000 χρόνια, μέσω μιας φυσικής γεωλογικής γέφυρας που διέσχιζε την περιοχή Bering Strait1 από την νοτιο-ανατολική Σιβηρία προς την Αλάσκα. Οι αρχαιότερες καταγεγραμμένες ιστορικά φυλές στην βόρεια Αμερική, ήταν οι: Sandia (15000 πΧ), οι Clovis (12000 πΧ) και οι Folsom (8000 πΧ). Οι Folsom για κάποιους αρχαιολόγους είναι αυτοί που ακολούθησαν διάφορους δρόμους αφήνοντας πίσω τους τα βόρεια εδάφη και εξαπλώθηκαν μέχρι το Μεξικό.
Σύμφωνα με τους θρύλους των αρκετών γηγενών Αμερικανών, οι πρόγονοι τους βγήκαν στην επιφάνεια της γης χρησιμοποιώντας ένα ιερό μυστικό πέρασμα που ενώνει την επιφάνεια με το κέντρο της Γης.
Αν και από κάποιους πιστεύεται ότι οι ρίζες των «Ινδιάνων» βρίσκονται κάπου στην κεντρική Ασία και κοντά στην σημερινή Ινδία, εντούτοις από τα γενεαλογικά στοιχεία που υπάρχουν, ελάχιστοι πρέπει να είναι αυτοί που ήρθαν από εκεί και μάλιστα πολλά χρόνια μετά την ανακάλυψη της Αμερικής. Το προσωνύμιο «Ινδιάνοι», δόθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο, ο οποίος – λαθεμένα βέβαια, πίστεψε ότι η ήπειρος στην οποία είχε φτάσει, ήταν μέρος της ασιατικής ηπείρου, των τότε γνωστών Ινδιών.

Οι Ινδιάνοι της Αμερικής έζησαν αγαπώντας και τιμώντας πάνω από όλα την φύση.
native-american-playing-fluΗ Σοφία τους διαφαίνεται παντού. Στο πως έζησαν αρμονικά με τη φύση, σε αυτά που φορούσαν, σε αυτά που δημιούργησαν, στον τρόπο που παρασκεύαζαν και έτρωγαν το φαγητό τους, στον τρόπο που ζούσαν μέσα στις οικογένειες τους και στη σημασία που έδιναν στην συνοχή της κοινωνίας τους, στις αξίες τους, στα πιστεύω τους και στη φιλοσοφία τους γενικότερα. Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για την ιστορία των Ινδιάνων. Όχι μόνο γιατί είναι πάρα πολλά τα στοιχεία που πρέπει να αναζητήσεις, ούτε γιατί οι φυλές ήταν τόσες πολλές, αλλά κυρίως γιατί τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία προέρχονται από περιγραφές που περνάνε από γενιά σε γενιά. Ένας ακόμη λόγος που δυσκολεύει την ιστορική καταγραφή, είναι η προσπάθεια που κατέβαλαν οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι, όχι μόνο να υποδουλώσουν το έθνος των Ινδιάνων, αλλά να το εξαφανίσουν κιόλας.

Σε αυτό το σημείο, θα αναφερθώ στις 10 εντολές των Ινδιάνων της Αμερικής. Πάρα πολλοί πιστεύουν ότι αυτές προΰπαρξαν των 10 εντολών του Χριστιανισμού, κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι υπήρξε κάποια παραλληλότητα. Εκείνο όμως που έχει σημασία, είναι αυτό καθ’ αυτό το περιεχόμενο αυτών των εντολών και το νόημα τους.

1. Συμπεριφέρσου στην Γη και σε ότι αυτή περιλαμβάνει με Σεβασμό
2. Μείνε κοντά (πιστός ?) στο Μεγάλο Πνεύμα
3. Δείξε Μεγάλο Σεβασμό στους συνανθρώπους σου
4. Δούλεψε μαζί με τους συνανθρώπους σου για το καλό όλης της ανθρωπότητας
5. Πρόσφερε την βοήθεια σου και την καλοσύνη σου όπου χρειάζεται
6. Κάνε αυτό που ξέρεις ότι είναι σωστό (καλό)
7. Να προσέχεις το Πνεύμα σου και το Σώμα σου
8. Αφιέρωσε ένα μέρος των προσπαθειών σου στο γενικότερο Καλό
9. Να είσαι αληθής και τίμιος σε κάθε στιγμή
10. Να αναλαμβάνεις τις ευθύνες των πράξεων σου

Συγκρίνετε τώρα αυτές τις 10 «εντολές» με τις 10 «χριστιανικές»:

1. Εγώ ειμί ο Κύριος ο Θεός σου, όστις εξήγαγόν σε εξ οίκου δουλείας, ουκ έσονταί σοι Θεοί έτεροι πλην εμού (Eξ. κ’ 2-3).
2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υπό κάτω της γης, ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς (Eξ. κ’ 4-5).
3. Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω (Eξ. κ’ 7).
4. Μνήσθητι την ημέραν του Σαββάτου αγιάζειν αυτήν, εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου (Eξ. κ’ 8-10).
5. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης (Eξ. κ’ 12).
6. Ου φονεύσεις (Eξ. κ’ 13).
7. Ου μοιχεύσεις (Eξ. κ’ 14).
8. Ου κλέψεις (Eξ. κ’ 15).
9. Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή (Eξ. κ’ 16).
10. Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί (Eξ. κ’ 17).

Θα παρατηρήσετε ότι οι 10 εντολές των Ινδιάνων, δεν «προέρχονται» από το Μεγάλο Πνεύμα, το οποίο δεν επιβάλλει την παρουσία του σε αυτές δηλώνοντας μάλιστα ότι πέρα από αυτό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Οι «χριστιανικές» εντολές, από το 5 έως και το 10, εμπεριέχονται ως «αυτονόητο» στην εντολή Νο 3 των Ινδιάνων, φανερό δείγμα Σοφίας, όπου τα πολλά λόγια είναι περιττά, πόσο μάλλον οι «απαγορεύσεις»!
Η μεγάλη διαφορά: οι εντολές των Ινδιάνων προτρέπουν στο καλό και στην αυτοδιάθεση για το κοινό καλό. Αναφέρονται στη φύση, μιλάνε για προσφορά και καταλήγουν με μια εκ των σημαντικότερων προτροπών: σε καλούν να αναλαμβάνεις τις ευθύνες των πράξεων σου!
Οι Χριστιανικές εντολές από την άλλη, χωρίζονται σε τρία τμήματα: Α’ (1-4) τμήμα η λατρεία στον Θεό, Β’ (5η) η εντολή να τιμάς τον πατέρα σου και την μητέρα σου (κατ’ επέκταση τον Θεό;) και Γ’ (6-10) στις απαγορεύσεις.
Στη μία περίπτωση έχουμε οδηγίες που δεν έχουν προέρθει από τον “ουρανό” και στην άλλη περίπτωση έχουμε “ουρανοκατέβατες” εντολές που περιέχουν οδηγίες για την λατρεία προς τον Θεό και αυστηρές (Ου) απαγορεύσεις.

Κατά την άποψη μου, οι Ινδιάνοι όταν αναφέρονται στο Μεγάλο Πνεύμα, αναφέρονται στο Σύμπαν το οποίο κατ’ επέκταση υπάρχει και μέσα μας. Άρα, όταν αναφέρονται στο Μεγάλο Πνεύμα, αναφέρονται στην Δύναμη που υπάρχει μέσα μας και που προέρχεται από το Σύμπαν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ινδιάνοι, χρησιμοποιούσαν αυτή την εσωτερική δύναμη με ποικίλους τρόπους. Μπορούσαν και επικοινωνούσαν με το Σύμπαν ανασύροντας από μέσα τους τις Δυνάμεις που τους επέτρεπαν να κάνουν πολλά: να γιατρέψουν ή να γιατρευτούν, να καλέσουν την βροχή, να καλέσουν τον Ήλιο, κλπ. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ουδέποτε χρησιμοποίησαν αυτή τη Δύναμη για να κάνουν κακό. Ίσως, κατά έναν περίεργο τρόπο να γνώριζαν ότι αυτή η Δύναμη μπορούσε να ενεργοποιηθεί μόνο για την τέλεση ενός καλού.

native_americanΟι Ινδιάνοι προσέφεραν στους «πολιτισμένους» Ευρωπαίους την Γη και δέχτηκαν να την μοιραστούν μαζί τους μαζί με όλα τα αγαθά της, παραμερίζοντας γλώσσα, παραδόσεις, χρώμα, τελετουργίες και πίστη. Από τη άλλη, οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι, αντί να αποδεχτούν αυτό το δώρο, τους κατέκτησαν, τους αγνόησαν και απαίτησαν την κυριαρχία τους επί της Γης που οι Ινδιάνοι υπηρετούσαν και σεβόντουσαν! Οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι, ποτέ δεν κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να κυριαρχήσουν σε κάτι τόσο μεγάλο και δυνατό όσο είναι η Γη και αρνήθηκαν πεισματικά να κατανοήσουν την ανάγκη των Ινδιάνων να την σέβονται και να την αγαπούν. Οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι νοιάστηκαν για την ύλη την στιγμή που οι Ινδιάνοι ενδιαφερόντουσαν για το Πνεύμα! Για χιλιάδες χρόνια, οι Ινδιάνοι κατάφερναν να διατηρούν μια απίστευτη ισορροπία τόσο σε οικολογικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Αναρωτιέμαι πως θα μπορούσε να είναι σήμερα ο κόσμος, αν οι «πολιτισμένοι» δεν έκλειναν τα αυτιά τους αρνούμενοι να ακούσουν την φιλοσοφία και τα πιστεύω των Ινδιάνων.

Σήμερα, ο σύγχρονος άνθρωπος σκύβει πάνω από τα μυστικά τους και προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τις «μυστικές» συνταγές τους, τα «περίεργα φάρμακα» που χρησιμοποιούσαν με τόση αποτελεσματικότητα, την χρήση των τροφών τους, αλλά και πάλι μένει στην ύλη για την ύλη. Θέλει να τα εκμεταλλευτεί εμπορικά! Πάλι αφήνει απ’ έξω το Πνεύμα που οδήγησε τους Ινδιάνους για χιλιάδες χρόνια σε όλη αυτή τη Σοφία που δύσκολα μπορεί να γίνει αντικείμενο μιας πλήρους μελέτης.
Όπως και να έχει, όποιος επιθυμήσει να αναζητήσει και να κατανοήσει τον δρόμο που οδηγεί στην πλήρη εναρμόνιση με την φύση και που ταυτόχρονα θα τον οδηγεί στον σεβασμό όχι από υποχρέωση, αλλά από μια εσωτερική ανάγκη, θα πρέπει να ενσκήψει και να μελετήσει όλη αυτή τη Σοφία και τα μυστήρια των Ινδιάνων οι οποίοι είχαν μια γνώση που δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά αλλού. Δεν είναι εύκολο και δεν μπορεί να είναι εύκολο, γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος δύσκολα μπορεί να αποδεχτεί ότι δεν ελέγχει τη φύση και το Σύμπαν, αλλά είναι ένα αναπόσπαστο μέρος του «όλου» και μάλιστα το μόνο είδος με την ικανότητα να προστατεύσει το «όλο».

Σημαντικά στοιχεία εν συντομία:

- Οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι καταφθάνουν στην Αμερικανική ήπειρο τον 16ο και 17ο αιώνα. Η υπεροψία τους σε συνδυασμό με την μανία τους για πλήρη εκμετάλλευση της άφθονης πανίδας και χλωρίδας της Νέας Γης, τους οδήγησε στην αναπόφευκτη σύγκρουση με τους γηγενείς Αμερικανούς. Για τους Ευρωπαίους, οι γηγενείς Αμερικανοί ήταν «άγριοι», «χωρίς ψυχή», «εκπρόσωποι του διαβόλου που χρησιμοποιούσαν διαβολικά όπλα και σαν μοναδικό τους σκοπό είχαν να εξαφανίσουν τους καλούς λευκούς Χριστιανούς»!

Ομαδικός τάφος για τους νεκρούς Ινδιάνους μετά την σφαγή τους στο  Wounded Knee στις 29/12/1890

Ομαδικός τάφος για τους νεκρούς Ινδιάνους μετά την σφαγή τους στο Wounded Knee στις 29/12/1890

- Οι Ευρωπαίοι, μαζί με τον πόθο και την θέληση να κατακτήσουν εξ’ ολοκλήρου την Νέα Γη, μαζί με ότι υπήρχε πάνω σε αυτή, έφεραν μαζί τους και τις ασθένειες που άρχισαν να κτυπούν και να αποδεκατίζουν τους γηγενείς.
- Από τον 17ο αιώνα έως και τις αρχές του 19ου αιώνα, ξεκινούν οι πόλεμοι που ονομάστηκαν «Ινδιάνικοι πόλεμοι».
- Το 1830, ο τότε πρόεδρος της Αμερικής Andrew Jackson, επικύρωσε την Πράξη Απομάκρυνσης των γηγενών Αμερικανών, ένα σχέδιο που εξυπηρετούσε απόλυτα το σύνολο των βλέψεων που είχαν οι κατακτητές και που νομιμοποιούσε όλες τις πράξεις τους εναντίων των γηγενών Αμερικανών.
- Ένα από τα σχέδια των Ευρωπαίων, ήταν η διάσπαση των φυλών κάτι που το πέτυχαν. Κατά την διάρκεια αυτών των πολέμων, μεγάλες φυλές διασπάστηκαν σε μικρότερες και στη συνέχεια σε ακόμα πιο μικρές ομάδες νομάδων που πολλές φορές δεν ξεπερνούσαν τα είκοσι μέλη. Κατά αυτόν τον τρόπο, διασφάλισαν την πλήρη αποδυνάμωση τους.

29/12/1890 Εικόνα φρίκης από τον σφαγιασμό των Ινδιάνων στο  Wounded Knee, από τον στρατό των ΗΠΑ

29/12/1890 Εικόνα φρίκης από τον σφαγιασμό των Ινδιάνων στο Wounded Knee, από τον στρατό των ΗΠΑ

Οι πόλεμοι τέλειωσαν οριστικά, σχεδόν προς το τέλος του 19ου αιώνα. Ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος, ο οποίος δεν ήταν πόλεμος αλλά ωμή σφαγή, έγινε το 1890, στις 29 Δεκεμβρίου στην περιοχή Wounded Knee (Λαβωμένο Γόνατο) στην Νότια Ντακότα. Εκεί, ο στρατός του νεοσύστατου αμερικανικού κράτους, υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Nelson Miles, κατάσφαξε με απίστευτη θηριωδία, άνδρες, γυναίκες και παιδιά που προσπάθησαν να αντισταθούν με κάθε διαθέσιμο μέσο. Εκεί δόθηκε το τέλος μιας καταπληκτικής διαμάχης μεταξύ της απληστίας από την μια πλευρά και του ηρωισμού από την άλλη, μεταξύ του δόλου από τη μία πλευρά και του πόνου από την άλλη. Μια εποχή που στιγματίζει μόνιμα, με τα πλέον μελανά χρώματα την ιστορία των Η.Π.Α.. Ένα δράμα, μια τραγωδία που δε ξεχαστεί ποτέ και που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Μια καθαρά «Αμερικανική» θηριωδία από αυτές που οι Η.Π.Α. έχουν επαναλάβει πολλές φορές από τότε. Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι οι γηγενείς Αμερικανοί, συγκεντρώθηκαν εκεί για να πραγματοποιήσουν μια θρησκευτική τελετή, προκειμένου να ζητήσουν την εύνοια των πνευμάτων. Ο αριθμός των συγκεντρωμένων ήταν περίπου 350 εκ των οποίων οι 120, γυναίκες και παιδιά. Απέναντι τους είχαν 500 στρατιώτες και το πυροβολικό. Περισσότεροι από 150 γηγενείς Αμερικανοί σκοτώθηκαν και άλλοι 50 τραυματίστηκαν σοβαρά σε λιγότερο από μια ώρα. Ο επικεφαλής του πυροβολικού συνταγματάρχης James Forsyth κατηγορήθηκε για αυτή την ωμή δολοφονία, αλλά αθωώθηκε.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΦΕΤΖΗ

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010



(Ινδιάνοι)

Σαν είδος υπό εξαφάνιση μπορούν να χαρακτηριστούν οι Ινδιάνοι, μια και 300 περίπου χρόνια βρίσκονται σκλαβωμένοι και κυνηγημένοι από τους λευκούς κατακτητές τους.

Θύματα και αυτοί της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ευρωπαίων, θεωρήθηκαν όπως και οι Αφρικανοί αργότερα πρωτόγονοι και ζώα. Ένας άδικος χαρακτηρισμός, μια και η λέξη πρωτόγονο αναφέρεται σε κάτι μη εξελιγμένο. Αντιθέτως οι Ινδιάνοι είχαν αναπτύξει μεγάλο πολιτισμό, όπως π. χ. Μάγιας, Ίνκας και είχαν αναπτύξει κυρίως τις ανθρώπινες αξίες που είναι αξίες αρκετά σύνθετες και επεξεργασμένες.

Η πρώτη επαφή με τους Ινδιάνους έγινε στις 12 Οκτωβρίου 1492 από το Χριστόφορο Κολόμβο. Μετά από αυτή την επαφή, o αριθμός των πιονιέρων που έφταναν στη νέα ήπειρο αυξάνεται ραγδαία. Η αποστολή ιεραποστόλων από την εκκλησία έγινε λίγο αργότερα, το κακό όμως που έκανε ήταν μεγάλο. Με τη διαστρεβλωμένη προπαγάνδα τους προς τον αμαθή τότε νέο ευρωπαϊκό πληθυσμό, θεώρησαν ότι κάθε υπανάπτυκτη φυλή σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια, πρέπει να διοικείται από μια πιο ανεπτυγμένη. Έτσι οι Ινδιάνοι θεωρήθηκαν ικανοί μόνο για δούλοι. αυτό το συμπέρασμα είναι δείγμα του ρατσισμού και του εγωισμού μιας Ευρώπης που εκείνη την εποχή έμπαινε στο δρόμο της πολιτισμικής αναγέννησης. Όμως αν κανείς ζούσε με τους Ινδιάνους και μάθαινε λίγα για τον τρόπο ζωής τους, σίγουρα θα τους χαρακτήριζε “Χριστιανούς”. Γιατί υπάκουαν στις δέκα εντολές χωρίς να τις έχουν διαβάσει ή να τις έχουν ακούσει στο κήρυγμα κάποιας εκκλησίας. Γιατί ποτέ δεν έλεγαν ψέματα, ούτε σκότωναν χωρίς λόγο άλλο από την τροφή τους και δεν έκλεβαν, και η μεγαλύτερη αμαρτία σε κάθε ινδιάνικη κοινωνία ήταν να μην βοηθήσεις πεινασμένο. Γι’ αυτό όταν ήρθαν τα πρώτα φύλα Αφρικανών και γνώρισαν και αυτοί την σκλαβιά, όταν δραπέτευαν, έβρισκαν πάντα ασφαλές καταφύγιο στα χωριά των Ινδιάνων.

Το μεγαλύτερο ίσως αίτιο της εξολόθρευσης των Ινδιάνων ήταν η ανάγκη που είχαν οι λευκοί κατακτητές για χρήμα και για νέο έδαφος γόνιμο για να καταπατηθεί και να κατακτηθεί. Ο,τι δεν καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι το καταστρέφουν και ο,τι ποθούν το παίρνουν με τη βία. Έτσι έγινε και με τη γη των Ινδιάνων και τους ίδιους τους Ινδιάνους. Οι Ινδιάνοι που χρησιμοποιούσαν ο,τι τους προσέφερε η μητέρα, Γη το αξιοποιούσαν, καλλιεργούσαν το έδαφος και έπαιρναν ο,τι ήταν αναγκαίο από αυτό. Δεν έκοβαν δέντρα συχνά παρά έπαιρναν αυτά που είχαν πέσει κάτω ή ήταν πολύ γέρικα. Το κρέας που έτρωγαν ήταν κυρίως από βουβάλια, που η χρήση τους δεν σταμάταγε μόνο σ’ αυτό, γιατί για τους Ινδιάνους το βουβάλι είχε 17 διαφορετικές χρήσεις. Όταν όμως ήρθαν οι λευκοί στην Αμερική, τους έπνιξε η απληστία και έπεσαν πάνω στη γη και στους Ινδιάνους σαν κοράκια.

Τη γη κατάφεραν να την κατακτήσουν και άρχισαν να χτίζουν πάνω στις καλλιέργειες των Ινδιάνων πόλεις, αραίωσαν τα δάση γύρω τους για να χωρέσουν και για να βρουν ξύλα για τα σπίτια. Οι Ινδιάνοι φαίνονταν στους λευκούς εργατικά χέρια και όσοι υπέγραφαν αναγκάζονταν να πάρουν τα όπλα, να αφήσουν τον ειρηνικό χαρακτήρα τους και να γίνουν πολεμιστές. Θέλοντας οι Ευρωπαίοι την Αμερική δική τους άρχισαν ένα μανιακό κυνηγητό των Ινδιάνων που οδήγησε στην καταστροφή 180 και περισσότερων φυλών. Η καταστροφή δεν ήταν μόνο υλική αλλά και πολιτιστική. Καταστράφηκαν πολιτισμοί χιλιάδων χρόνων χωρίς να έχει μείνει τίποτα από την κληρονομιά τους. Η αντίσταση ήταν μικρή από μεριάς των Ινδιάνων, καθώς οι φυλές τους ήταν ως επί το πλείστον ειρηνικές και οι φυλές που ασπάστηκαν την τύχη του πολέμου ήταν μικρές και λίγες. Έτσι οι Ευρωπαίοι παρέλαυναν στη νέα ήπειρο αφήνοντας πίσω τους πτώματα απ’ όπου περνούσαν. Οι λευκοί ποτέ δεν έμαθαν ότι το χρώμα και η γλώσσα δεν κάνουν τη διαφορά και για τους ίδιους λόγους σκότωναν και τους Αφρικανούς, που σε αντίθεση με τους Ινδιάνους δεν είχαν δυνατότητα αντίστασης.

Τα επόμενα χρόνια, μετά την κύρια εγκατάσταση των λευκών στην αμερικανική ήπειρο, οι Ινδιάνοι κατηγορούνται από την εκκλησία ως ασκητές μαγείας και φανατικοί ειδωλολάτρες. Όμως και αυτό ήταν ένα άλλοθι για την απαίδευτη τότε κοινωνία της Ευρώπης, που η μεγάλη και τυφλή πίστη στα λόγια της εκκλησίας και κυρίως ο πουριτανισμός και το δόγμα του “πίστευε και μη ερεύνα” έκανε τον απαίδευτο λαό της Αμερικής να καταδιώξει τους Ινδιάνους σαν δαίμονες. Οι Ινδιάνοι δεν ήταν φανατικοί ειδωλολάτρες, ούτε ασκητές μαγείας, γιατί πίστευαν στο Θεό και πίστευαν ότι ζούσαν με Αυτόν ανάμεσα στη φύση. Ποτέ δε χρειάστηκε να φτιάξουν ναούς για να Τον λατρέψουν, γιατί έβλεπαν το θεό τους στον ουρανό και τη γη και είχαν για ναούς τις πεδιάδες και τα δάση.

Όσο για τους μαύρους-γιατρούς ή Σαμάνους της φυλής ήταν υπεύθυνοι για τη θεραπεία των αρρώστων, για την ενηλικίωση των νεαρών Ινδιάνων και για τους θαυμάσιους χορούς τους. Το μόνο μυστικιστικό στοιχείο στην κοινωνία των Ινδιάνων ήταν η πίστη τους σε αρχαία πνεύματα, που τα Θεωρούσαν άγια και ο Σαμάν ήξερε πώς να τα καλεί και πώς να τα διώχνει, καλά και κακά. Ανάλογα, οι Ινδιάνοι δεν είχαν δαίμονες πριν τους φέρουν οι λευκοί.

Οι Ευρωπαίοι παραμένουν τυφλοί, δε δέχονται να αντικρίσουν την αλήθεια. Η ματαιοδοξία, η εξιδανίκευση του πλούτου και της δόξας, ο πουριτανισμός που στη νέα ήπειρο μεγαλώνει, τους τυφλώνει και συνεχίζει να είναι η κύρια δύναμη της καταστροφής των ινδιάνικων φυλών. Οι Ινδιάνοι δεν ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό, για τη θρησκεία και την τεχνολογία των λευκών και οι αρχές ικανοποιούνται από την ιδέα αυτή και δικαιολογούν τη γενοκτονία. Για να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η γενοκτονία αυτή, το 1763 στη Μασαχουσέτη, το κεφάλι ή “σκαλπ” ενός Ινδιάνου στοίχιζε 60 δολάρια. Η γενοκτονία των Ινδιάνων οδήγησε όχι μόνο στον αφανισμό του μεγάλου πολιτισμού τους, αλλά και στη διαταραχή της οικολογικής ισορροπίας με την καταστροφή μεγάλου μέρους γης και ιδιαίτερα στην εξάλειψη των βουβαλιών από τους λευκούς, ώστε να στερήσουν από τους Ινδιάνους την τροφή τους.

Φτάνοντας στο δικό μας αιώνα, από τις 180 φυλές επιβιώνουν σήμερα μόνο 100.000 Ινδιάνοι στη Β. Αμερική, σε συνθήκες απάνθρωπες, σε καταυλισμούς που τους παραχώρησε η αμερικάνικη κυβέρνηση. Υπάρχουν βέβαια και οι Εσκιμώοι στον Καναδά και στη Γροιλανδία, αλλά αυτοί είναι ελάχιστοι και δεν αποτελούν πια πρόβλημα. Για τους Ινδιάνους τίποτε δεν άλλαξε από τότε που πολεμούσαν στις πεδιάδες. Οι Ευρωπαίοι έγιναν πια Αμερικάνοι και η διακήρυξη για την Ανεξαρτησία έχει πια ξεχαστεί, και σχεδόν κανένας δεν κράτησε την υπόσχεσή του. Η δουλεία υπάρχει ακόμα στον κόσμο και ας χαρακτηρίζεται αδίκημα. Τα ιδανικά του χρήματος και της κατάκτησης πήραν τα ονόματα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Ο ίδιος ο άνθρωπος παραμένει αδρανής χωρίς να υπερασπίζεται τα δικαιώματά του και το συνάνθρωπο του, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Γι’ αυτό ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει στάσιμος. Πρέπει να απαλλαγεί από την ηττοπάθεια και τη μικροψυχία και να αγωνίζεται σήμερα για το παρόν και για ένα μέλλον με ισότητα, ελευθερία, αδελφότητα, ειρήνη, δικαιοσύνη.

ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΚΑΡΑΜΕΤΟΣ

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Mύθοι των Ινδιάνων








Οι Ινδιάνοι Πόνι της Αμερικής πιστεύουν σε μια μακρινή εποχή που οι πολικοί αστέρες του Βορρά και του Νότου πήγαν να επισκεφτούν ο ένας τον άλλον και πιστεύουν ότι μια παρόμοια καταστροφή θα συμβεί στο τέλος του κόσμου, όταν οι ουρανοί θα μετακινηθούν και τα αστέρια θα έρθουν στη Γη.




Η μυθολογία των Ινδιάνων Χόπι μιλά για την ύπαρξη 4 κόσμων, τρεις από τους οποίους καταστράφηκαν διαδοχικά. Mύθοι των Ινδιάνων - atlaswiki
Ο πρώτος κόσμος καταστράφηκε σαν τιμωρία για τα ανθρώπινα σφάλματα από μία αδηφάγο φωτιά που ήρθε από ψηλά και από πάνω,ενώ στη δεύτερη καταστροφή τα βουνά βυθίστηκαν στις θάλασσες και η Γη γέμισε πάγους, επειδή ξέφυγε από τον άξονά της.
Ο τρίτος κόσμος καταστράφηκε από κύματα που έπεσαν πάνω στις ηπείρους και εκείνες βούλιαξαν. Η τελευταία μεγάλη καταστροφή, η πλημμύρα κατέστρεψε όλους τους ανθρώπους, εκτός από μερικούς πιστούς αυτούς που ρώτησαν και έλαβαν μια άδεια από το μεγάλο πνεύμα " Massauu" να ζήσουν σε αυτό το νέο έδαφος.
O παρών τέταρτος κόσμος θα καταστραφεί από τη μετατόπιση των πόλων της Γης και από κατακλυσμό ("Το πεπρωμένο του εξαρτάται από το αν οι κάτοικοί του θα συμπεριφερθούν σύμφωνα με το σχέδιο του δημιουργού...") (Frank Waters, Book Of The Hopi).

Mύθοι των Ινδιάνων - atlaswiki
Οι Ινδιάνοι του Αμαζονίου έχουν στην ανάμνησή τους μια μαύρη βροχή που κατέκλυσε τα πάντα. Το ίδιο επιβεβαιώνουν οι Ινδιάνοι του Περού, αφού προσθέσουν ότι η βροχή αυτή ξεπέρασε και τα πιο ψηλά βουνά.


Οι Ινδιάνοι Μακένζι που κατοικούν στον Καναδά θυμούνται τον κατακλυσμό καθώς και μεγάλες κλιματικές αλλαγές με απότομη μεταβολή του καιρού από ανυπόφορη ζέστη σε δυνατό κρύο.

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Γράμμα ενός Ινδιάνου Αρχηγού - Ο Ποταμός









Ο Μεγάλος Αρχοντας της Ουάσιγκτον διατάζει να μας πουν ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας. O Μεγάλος Αρχηγός μας στέλνει επίσης λόγια φιλίας και καλής διάθεσης. Εκτιμούμε αυτή την ευγένεια γιατί ξέρουμε ότι χρειάζεται πολύ λίγο τη φιλία μας. Θα σκεφτούμε την προσφορά σας γιατί ξέρουμε ότι, αν δεν το κάνουμε, ο λευκός άνθρωπος θα έρθει με το πύρινα όπλα του και θα πάρει τη γη μας.

Ο Μεγάλος Αρχοντας της Ουάσιγκτον μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ' αυτά που του λέει ο Αρχοντας Σήατλ με την ίδια βεβαιότητα που οι λευκοί αδελφοί μας μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην αλλαγή των εποχών. Τα λόγια μου είναι αμετάβλητα όπως τ' αστέρια. Πώς μπορείτε ν' αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης; Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα ούτε του φέγγους του νερού. Πως λοιπόν θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε; Το λέμε εγκαίρως από την αρχή.

Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε σωματίδιο της γης είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερό φύλλο, κάθε αμμουδιά, κάθε ομίχλη στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε έντομο με το βούισμα του είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου. Ο χυμός που τρέχει μέσα στα δένδρα περιέχει τις μνήμες του ανθρώπου με το ερυθρό δέρμα. Οι πεθαμένοι του λευκού ανθρώπου λησμονούν τη γενέτειρά τους όταν πάνε να περπατήσουν στ' άστρα. Οι δικοί μας πεθαμένοι ποτέ δεν ξεχνούν αυτήν την όμορφη γη, γιατί η μητέρα του ανθρώπου έχει ερυθρό δέρμα.

Είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας. Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός είναι αφέλφια μας. Οι βουνίσιες κορυφές, οι χυμοί των λιβαδιών, η ζεστασιά του σώματος του μικρού αλόγου και ο άνθρωπος - όλα αυτά - ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, αυτά σβήνουν τη δίψα μας. Τα ποτάμια κουβαλούν τα κανώ μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε και να διδάσκετε στα παιδιά σας ότι τα ποτάμια είναι δικά μας αδέλφια και αδέλφια δικά σας. Θα πρέπει από κει και πέρα να φροντίζετε τα ποτάμια τόσο καλά όσο κι' έναν αδελφό σας.

Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει το δικό μας τρόπο ζωής. Το ίδιο του κάνει ένα κομμάτι γης ή ένα άλλο, γιατί αυτός είναι ένας ξένος που έρχεται τη νύχτα για να βγάλει από τη γη ό,τι χρειάζεται.

Η γη δεν είναι αδελφός του αλλά εχθρός του. Αφού την κατακτήσει, την εγκαταλείπει και συνεχίζει το δρόμο του. Αφήνει πίσω του τους τάφους των γονιών του χωρίς να τον πειράζει. Αρπάζει τη γη από τα παιδιά της χωρίς να τον πειράζει. Ξεχνάει τον τάφο του πατέρα του και τα δικαιώματα των παιδιών του. Μεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα που μπορεί κανείς ν' αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες.

Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και θ' αφήσει πίσω του μόνο έρημο. Δεν το καταλαβαίνω. Ο δικός μας τρόπος του Είναι, είναι διαφορετικός από τον δικό σας. Δεν υπάρχει καμμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί ν' ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων της άνοιξης ή το τρίψιμο των φτερών ενός εντόμου. Αλλά ίσως να είναι έτσι επειδή εγώ είμαι ένας αγριάνθρωπος και δεν μπορώ να καταλάβω τα πράγματα.

Ο θόρυβος της πόλης φαίνεται ότι βρίζει τ' αυτιά. Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν' ακούσει την μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω από το πηγάδι;
Εμείς οι Ινδιάνοι προτιμάμε τον απαλό ήχο του ανέμου που χαϊδεύει την επιφάνεια της λίμνης και τη μυρουδιά του ανέμου που καθάρισε η βροχή του μεσημεριού ή αρωμάτισε το άρωμα των πεύκων.
Ο αέρας είναι κάτι το πολύτιμο για τον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα, γιατί όλα τα πράγματα μοιράζονται την ίδια πνοή: το ζώο, το δέντρο και ο άνθρωπος.

Ο λευκός άνθρωπος μπορεί να μην αισθάνεται τον αέρα που αναπνέει. Οπως ο άνθρωπος που αγωνιά πολλές μέρες, γίνεται αναίσθητος στη δυσωδία. Αλλά αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε ότι ο αέρας είναι πολύτιμος για μας. Οτι ο αέρας μοιράζεται το πνεύμα του μ' όλη τη ζωή που συντηρεί. Κι' αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να την διατηρείτε αμόλυντη και ιερή σαν τόπο όπου ακόμα και ο λευκός άνθρωπος μπορεί να πάει για ν' απολαύσει τον γλυκαμένο από τα άνθη της πεδιάδας άνεμο.

Θα πρέπει να διδάσκετε στα παιδιά σας αυτά που εμείς έχουμε διδάξει στα δικά μας: ότι η γη είναι η μητέρα μας. Ολα όσα επηρεάζουν τη γη επηρεάζουν και τα παιδιά της γης. Οταν οι άνθρωποι φτύνουν στο χώμα, φτύνουν τον εαυτό τους. Δεν ύφανε ο άνθρωπος το δίχτυ της ζωής: είναι μόνο μία κλωστή του. Ολα όσα θα κάνει κανείς στο δίχτυ θα τα κάνει στον εαυτό του. Ολα τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους όπως το αίμα ενώνει μιά οικογένεια. Ακόμα και ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του περπατάει και συζητάει μαζί του - σαν φίλος με φίλο - δεν μπορεί να είναι έξω από την κοινή μοίρα. Ισως να είμαστε, παρόλα αυτά, αδέλφια.

Ξερουμε κάτι που ο λευκός άνθρωπος θα το ανακαλύψει κάποια μέρα: ότι ο Θεός μας είναι και Θεός του. Τώρα σκέπτεστε, ίσως, ότι είστε ιδιοκτήτες της γης μας, αλλά δεν μπορείτε να είστε. Αυτός είναι ο Θεός της ανθρωπότητας και το Ελεός του είναι ίδιο και για τον ερυθρόδερμο και για τον λευκό. Αυτή η γη είναι πολύτιμη γι' Αυτόν και το να την βλάψει κανείς σημαίνει ότι υποτιμά πολύ τον Δημιουργό της.
Οι λευκοί άνθρωποι θα περάσουν, ίσως και πριν από τις άλλες φυλές.
Αν μολύνετε το κρεββάτι σας, θα πεθάνετε κάποια νύχτα πνιγμένοι στα δικά σας απορρίματα. Αλλά ακόμα και την τελευταία ώρα θα φωτιστείτε με την ιδέα ότι ο Θεός σας έφερε σ' αυτή τη γη και σας έδωσε την κυριαρχία πάνω της και πάνω στον άνθρωπο με το ερυθρό δέρμα για κάποιο ειδικό σκοπό.

Τέτοιο πεπρωμένο είναι για μας μυστήριο, γιατί δεν ξέρουμε τι θα γίνει όταν θα έχουν εξολοθρεφτεί όλοι οι βούβαλοι, όταν θα έχουν δαμαστεί όλα τα άγρια άλογα, όταν οι πιο μυστικές γωνιές των δασών θα μυρίζουν άνθρωπο και όταν η θέα προς τους πράσινους λόφους θα εμποδίζεται από ένα πλήθος από σύρματα που μιλάνε. Πού είναι το πυκνό δάσος; Εξαφανίστηκε. Πού είναι ο αετός; Εξαφανίστηκε!
Ετσι τελειώνει η ζωή και αρχίζει και αρχίζει η επιβίωση.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

Μιά φορά κι' έναν καιρό ένας ποταμός, λέει η παλιά Ανατολική παράδοση, έτρεχε ήρεμα πάνω στην καλοβολεμένη από λάσπη κοίτη του. Τα νερά του ήταν θολά και μέσα τους ζούσαν βαριά και μολυβένια ψάρια, απ' αυτά που αναζητούν την τροφή τους στη λάσπη.

Επειδή ήταν αβαθύς, κανένας άνθρωπος δεν είχε την ιδέα να κάνει γέφυρα και έτσι αρκούνταν στο να ρίχνουν μέσα του μερικές μεγάλες πέτρες και να αυτοσχεδιάζουν δρόμους, που μόλις βρέχονταν από τα ήρεμα και αργά νερά.

Τα ζώα του δάσους τον περνούσαν στα μέρη που ήταν λιγότερα βαθιά, ανακατεύοντας τα σπλάχνα του με τα πόδια τους. Για να πιούν νερό πήγαιναν στη κοντινή λίμνη, γιατί τα νερά του ποταμού ήταν σκοτεινά και δύσοσμα.

Αλλά μιά μέρα ο Θεός Ιντρα, που όλα τα βλέπει, λυπήθηκε τον δαίμονα του ποταμού, γιατί χωρίς να είναι χαζός, ενεργούσε σαν τέτοιος, έτσι που ήταν παγιδευμένος, ναρκωμένος από την αδράνεια και το βόλεμα. Είχε συνηθίσει να πατούν το σώμα του, που ήταν υγρό και δύσοσμο και γλοιώδες σαν νεκρό φίδι.
Με το πέρασμα του χρόνου, ο ποταμός είχε βολευτεί με τους εύκολους δρόμους και απόφευγε τις απότομες κατηφόρες.

Είχε γίνει άσχημος, μουγγός και οι όμορφες νεράιδες και τα ξωτικά των ακτών δεν τον πλησίαζαν ούτε καν τις νύχτες με πανσέληνο, για να φτιάξουν τους μαγικούς καθρέφτες τους.

Ενας από τους υπηρέτες του Ιντρα στέγνωσε τη γη μπροστά του και την ανύψωσε με τέτοιο τρόπο που τον ανάγκασε να εκτραπεί.

Ο γερο-ποταμός στην αρχή φοβήθηκε, άρχισε ν' αναστενάζει, αλλά γρήγορα ανακάλυψε την ηδονή του να πηδάει πάνω από τους βράχους, και μ' ένα μουγγρητό άρχισε να ισοπεδώνει δέντρα και ν' ανοίγει δρόμους, πηδώντας πάνω από αβύσσους και ορμώντας ενάντια σε τρομερούς βράχους.

Το νερό του έγινε καθαρό, αφού φιλτραριζόταν μέσα από τις αμμουδιές και τις πέτρες. Η κοίτη του έγινε πέτρινη και μερικές φορές μεταλλική και έλαμπαν οι φλέβες μέσα του. Από τα σπλάχνα του, που πρώτα ήταν σκοτεινά και κατηφή, γεννήθηκε ο άσπρος αφρός, γιατί η ασπράδα δεν εμφανίζεται, αν δεν υπάρχει μάχη, αν δεν υπάρχει εξαγνισμός.

Το ποτάμι γέμισε τότε με χρωματιστά ψάρια, απ' αυτά που ανεβαίνουν στα βουνά και οι καθαρές λιμνούλες που άφηνε στα πλάγια του, στολισμένες με τρομερούς βράχους, έγιναν η απόλαυση των Στοιχείων των νερών. Με την ιριδένια ανταύγεια των άστρων έκαναν οι Νύμφες τα μαγικά τους χτένια και έβγαλαν τους μαγικούς καθρέφτες από το βυθό των λιμνών.

Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πιά να τον πατήσουν, αλλά ύψωσαν θριαμβευτικές αψίδες πάνω του, που τις ονόμασαν γέφυρες. Τα ζώα τον δέσχιζαν κολυμπώντας και καθαρά και λαμπερά σχολίαζαν ύστερα τη δύναμη του ποταμού. Στο τέλος όταν έφτασε στη μητέρα Γάγγα, τον υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα τα άλλα νερά, που αγκαλιαζόντουσαν με τα δικά του, φωνάζοντας από χαρά.

Και βλέποντας όλα αυτά και πολλά ακόμα, που δεν σας διηγούμαι, ο Ιντρα σκέπτεται τους πολλούς ανθρώπους που δεν χρησιμοποιούν τις δυνατότητές τους, τις ευκαιρίες τους και εξακολουθούν να είναι αργοί ποταμοί και λασπώδεις, χωρίς ανδρεία και χωρίς δόξα. Δυό δάκρυα κυλούν τότε από το πρόσωπό του το φλογερό και έτσι εμφανίζονται τα σύννεφα και τα πάντα στη Φύση γίνονται γκρίζα και τότε λυπάται για την ανθρώπινη ανοησία.

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

H εξέγερση των ινδιάνων Mohwak (one for all and all for OKA)




Από την μπροσούρα: Κεμπέκ - KANADAS

Πριν πολλούς χειμώνες οι σοφοί μας πρόγονοι πρόβλεψαν ότι ένα μεγάλο θηρίο με λευκά μάτια θα ερχόταν από την ανατολή και, καθώς προχωρούσε, θα καταβρόχθιζε τη χώρα. Αυτό το θηρίο είναι η λευκή φυλή και η πρόβλεψη κοντεύει να επαληθευτεί. Συμβούλεψαν τα παιδιά τους, όταν άρχισαν να αδυνατίζουν, να φυτέψουν ένα δέντρο με τέσσερις ρίζες που να διακλαδίζονται στο βορρά, στο νότο, στην ανατολή και στη δύση, και τότε να μαζευτούν κάτω από τη σκιά του και να κατοικήσουν ενωμένοι και μονιασμένοι. Αυτό το δέντρο προτείνω να είναι αυτό εδώ το σημείο. Εδώ να μαζευτούμε. Εδώ να ζήσουμε κι εδώ να πεθάνουμε. Ινδιάνικη ποίηση: Στα ίχνη του ανέμου. “11 ΙΟΥΛΗ 1990” “Στις 5.30 ώρα σήμερα το πρωί γύρω στους 500 πάνοπλους άνδρες των ειδικών δυνάμεων, έριξαν εκατοντάδες δακρυγόνα ενάντια σε ομάδες κύρια γυναικών και παιδιών. Ταυτοχρόνως ελεύθεροι σκοπευτές της αστυνομίας παραβίασαν και στήθηκαν στα γύρω δάση με σκοπό να πυροβολήσουν οποιονδήποτε Μοχόκ αντιστεκόταν…” Κάπως έτσι άρχιζε το πρώτο ανακοινωθέν των Μοχόκ του KAHNAWAKE· στους δύο μήνες που ακολούθησαν και καθόσον η γη των Μοχόκ βρισκόταν κάτω από στρατιωτική και αστυνομική κατοχή εκατοντάδες τέτοιες ανακοινώσεις κατέκλυσαν τα γραφεία οργανώσεων, ινδιάνικων φυλών αλλά και των ΜΜΕ, καταγγέλλοντας τη βαναυσότητα, τον αποκλεισμό και τους βασανισμούς από τη μεριά των αποικιοκρατών, και τέλος την πεποίθησή τους για συνέχιση του αγώνα μέχρι την τελική δικαίωση. Η υπόθεση της “ΟΚΑ”, όπως έγινε γνωστή, ξεκίνησε από την προσπάθεια των τοπικών αρχών να επεκτείνουν ένα γήπεδο γκολφ σε γειτονικό δάσος, που όμως ήταν τόπος λατρείας και αρχαίο νεκροταφείο των Μοχόκ του KANESATAKE. Με γνωστές τις προθέσεις των αρχών, οι Μοχόκ προχώρησαν στο στήσιμο οδοφραγμάτων από τον περασμένο Μάρτη, εμποδίζοντας έτσι την πρόσβαση στο ιερό δάσος. Η επιχείρηση της αστυνομίας εκείνο το πρωί απέτυχε, η οργανωμένη αντίσταση των Ινδιάνων, αλλά και η βοήθεια ενός ευνοϊκού ανέμου σκόρπισαν τον πανικό στους αστυνομικούς, καθώς τα δακρυγόνα και οι αναισθητικές χειροβομβίδες ήρθαν προς το μέρος τους. Μετά από άτακτη υποχώρηση, παράτησαν ακόμη και τα περιπολικά που αργότερα χρησιμοποιήθηκαν για την ενίσχυση των οδοφραγμάτων. Πίσω τους άφησαν ακόμη και ένα νεκρό συνάδελφό τους. Οι πρώτοι λευκοί πάτησαν τη γη της χελώνας –όπως ονομάζουν οι Ινδιάνοι τον Καναδά- στις αρχές του 18ου αιώνα. Η σχέση τους δομήθηκε με βάση όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν την αποικιοκρατία. Οι Ινδιάνοι που αρχικά φιλοξένησαν και βοήθησαν τους πρώτους αποίκους να επιβιώσουν στο σκληρό και ξένο περιβάλλον, βρέθηκαν αρκετά γρήγορα αντιμέτωποι με τη βαρβαρότητα του δυτικού πολιτισμού. Η βίαιη προσάρτηση γης, οι σφαγές ολόκληρων πληθυσμών, η εκτόπιση, η καταστροφή του πολιτισμού τους και τέλος η αφομοίωση των ινδιάνικων φυλών παρέμεινε για αιώνες η πολιτική των αποικιοκρατών. Η καλλιεργημένη πεποίθηση ότι οι Ινδιάνοι είναι λαοί βάρβαροι, πρωτόγονοι και απολίτιστοι –άποψη που ισχύει και διαδίδεται ακόμη και σήμερα- έδωσε τη βασική επικάλυψη σε αυτό το φοβερό γενοκτονικό έργο. Την εποχή όμως που οι πρώτοι άποικοι αγκυροβολούσαν τα καράβια τους στις ανατολικές ακτές του Καναδά, πίστευαν ακόμη ότι οι εξουσίες των βασιλιάδων τους ήταν αποτέλεσμα θεϊκού χαρίσματος. Οι Ινδιάνοι αντίθετα είχαν αναπτύξει τη συλλογικότητα σαν την κύρια πηγή εξουσίας. Επί μια χιλιετία, οι ινδιάνικες κοινωνίες έπαιρναν τις αποφάσεις τους μέσα σε συνελεύσεις με ισότιμη συμμετοχή και των δύο φύλων και συναινετικές διαδικασίες. Απαλλαγμένοι από εξαναγκαστικούς θεσμούς και ισχυρές θέσεις εξουσίας πηγάζουν αυτή τους τη φιλοσοφία από τις αντιλήψεις τους για τη μητέρα γη σαν πηγή ζωής και τη θέση του ανθρώπου σαν μέρος μόνο αυτής. “Η ανθρωπότητα δεν είναι παρά η σπίθα της πυγολαμπίδας στο σκοτάδι ή μια μικρή σκιά που συναντάς τυχαία στο χορτάρι και χάνεται με το ηλιοβασίλεμα”, τα λόγια αυτά ανήκουν σε παλιό Ινδιάνο chef. Όταν λοιπόν δεν υπάρχει εκτίμηση και σεβασμός στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, όταν λείπει η αίσθηση της κοινής ευθύνης και συνέπειας για την κοινωνία πώς θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε σεβασμό για όλες τις ζωντανές υπάρξεις, με τις οποίες συνδεόμαστε και μοιραζόμαστε τόσα πολλά; Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολιτισμοί των Ινδιάνων και πιο συγκεκριμένα των Ιροκέζων, έγιναν αντικείμενο μελέτης μερικών “φωτεινών” μυαλών της δύσης. Στις “καταβολές της Οικογένειας” ο Engels αναφέρεται εκτεταμένα στους Ιροκέζους και στις κοινωνικές τους δομές. “Πρόκειται για ένα καταπληκτικό σύνταγμα” γράφει, “σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει αστυνομία, ευγενείς ή Βασιλιάδες, δικαστές, φυλακές ή δίκες και όμως όλα λειτουργούν κανονικά…” Για τους πρώτους αποίκους και για τους σημερινούς απογόνους τους ακόμη, όλα αυτά ήταν λίγο ή πολύ ακατανόητα και παράξενα. Όταν λοιπόν αναζητούσαν αρχηγούς μέσα στις ινδιάνικες φυλές για να συνάψουν πιθανώς κάποιες συνθήκες, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι ο λόγος του αρχηγού δεν είχε καμμιά ιδιαίτερη βαρύτητα. Έτσι ο γνωστός Γάλλος εξερευνητής Champlain χαρακτήριζε τους Ινδιάνους “αφελείς” που δεν κατανοούν την πολιτική. Τριακόσια όμως χρόνια αργότερα, ο τωρινός πρωθυπουργός του Καναδά, αναφερόμενος στις συνεχείς εναλλαγές προσώπων, και το μεγάλο αριθμό Ινδιάνων διαπραγματευτών στη διάρκεια της κρίσης της ΟΚΑ, σαν πράγματα “εντελώς αλλόκοτα”, φανέρωνε ακριβώς την ίδια άγνοια(;).

Ισόβια κάθειρξη στον Κολόμβο!








▅Κόκκινη μπογιά πεταμένη στο άγαλμα του Κολόμβου, μία μέρα πριν από την επέτειο της ανακάλυψης της Αμερικής
Η εικόνα του Χριστόφορου Κολόμβου έχει χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια στα αμερικανικά σχολεία. Και πολλές πολιτείες δεν θα τιμήσουν καν τη σημερινή «Ημέρα του Κολόμβου».

Αν και η διδασκαλία διαφέρει από σχολείο σε σχολείο, πολλοί δάσκαλοι προσπαθούν να παρουσιάσουν μια πιο ισορροπημένη εικόνα γι΄ αυτά που συνέβησαν όταν ο Κολόμβος έφτασε το 1492 στην Καραϊβική, και ιδιαίτερα για την τύχη των ιθαγενών πληθυσμών. «Η ορολογία έχει αλλάξει, κανείς δεν λέει πια ότι ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική», λέει ο Τζέιμς Κραχτ, υπεύθυνος ακαδημαϊκών υποθέσεων στη Σχολή Εκπαίδευσης και Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Τέξας. «Πώς είναι δυνατόν να ανακάλυψε την Αμερική αφού ζούσαν ήδη άνθρωποι εκεί;».

Στο Τέξας, οι μαθητές της Ε΄ Δημοτικού μαθαίνουν για την «Κολομβιανή Ανταλλαγή»: εκτός από τον χρυσό, το σιτάρι και τα άλλα αγαθά που μεταφέρονταν διά μέσου του Ατλαντικού, οι έποικοι μετέφεραν και ασθένειες που αποδεκάτισαν τους εγχώριους πληθυσμούς.

Στο ΜακΝτόναλντ της Πενσιλβάνια, 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πίτσμπουργκ, οι μαθητές της Δ΄ Δημοτικού δίκασαν φέτος τον Κολόμβο με τις κατηγορίες της κλοπής και της κακής αντιπροσώπευσης του ισπανικού θρόνου. Τον έκριναν ένοχο και τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη.

Τα σχολεία της Νέας Υόρκης, της Ουάσιγκτον και του Σικάγου θα κλείσουν για τη σημερινή επέτειο, ενώ αντίθετα τα σχολεία του Μαϊάμι, του Ντάλας, του Λος Άντζελες και του Σιάτλ θα παραμείνουν ανοιχτά. Ιδιαίτερα ευαίσθητο είναι το ζήτημα σε περιοχές με μεγάλους πληθυσμούς αυτοχθόνων Αμερικανών. Ο Κραχτ θυμάται ότι στα παλιά βιβλία της Ε΄ Δημοτικού υπήρχε μια φωτογραφία που έδειχνε τον Κολόμβο να αποβιβάζεται με μια τεράστια σημαία κι έναν σταυρό. «Οι αυτόχθονες τον περίμεναν ανυπόμονα, με ένα χαμόγελο στα χείλη: τι να μας φέρνει άραγε; Ε, λοιπόν, τους έφερνε ευλογιά και κανείς τους δεν θα ζούσε για καιρό».

Τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, αλλά και όσο πλησίαζε η 500ή επέτειος της απόβασης, το 1992, άρχισε να δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στις βιαιότητες που διαπράχθηκαν εναντίον των Ινδιάνων της φυλής Ταΐνο. Δεν λείπουν και οι υπερβολές. Σε ένα σχολείο του Νιου Τζέρσεϊ οι μαθητές υποχρεώθηκαν μια χρονιά να σταθούν όρθιοι στην καφετέρια και να παραμείνουν νηστικοί όσο άλλοι μαθητές τούς χλεύαζαν και τους τρομοκρατούσαν. Ο δάσκαλός τους ήθελε με τον τρόπο αυτό να δείξει στους μαθητές πόσο υπέφεραν οι Ινδιάνοι από τον Κολόμβο...

«Κάθε ήρωας είναι για κάποιους άλλους αχρείος», λέει ο Φελίπε Φερνάντεθ-Αρμέστο, που έχει γράψει αρκετά βιβλία για τον Κολόμβο. «Ο ηρωισμός και η αχρειότητα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».
▅Κόκκινη μπογιά πεταμένη στο άγαλμα του Κολόμβου, μία μέρα πριν από την επέτειο της ανακάλυψης της Αμερικής
Η εικόνα του Χριστόφορου Κολόμβου έχει χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια στα αμερικανικά σχολεία. Και πολλές πολιτείες δεν θα τιμήσουν καν τη σημερινή «Ημέρα του Κολόμβου».

Αν και η διδασκαλία διαφέρει από σχολείο σε σχολείο, πολλοί δάσκαλοι προσπαθούν να παρουσιάσουν μια πιο ισορροπημένη εικόνα γι΄ αυτά που συνέβησαν όταν ο Κολόμβος έφτασε το 1492 στην Καραϊβική, και ιδιαίτερα για την τύχη των ιθαγενών πληθυσμών. «Η ορολογία έχει αλλάξει, κανείς δεν λέει πια ότι ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική», λέει ο Τζέιμς Κραχτ, υπεύθυνος ακαδημαϊκών υποθέσεων στη Σχολή Εκπαίδευσης και Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Τέξας. «Πώς είναι δυνατόν να ανακάλυψε την Αμερική αφού ζούσαν ήδη άνθρωποι εκεί;».

Στο Τέξας, οι μαθητές της Ε΄ Δημοτικού μαθαίνουν για την «Κολομβιανή Ανταλλαγή»: εκτός από τον χρυσό, το σιτάρι και τα άλλα αγαθά που μεταφέρονταν διά μέσου του Ατλαντικού, οι έποικοι μετέφεραν και ασθένειες που αποδεκάτισαν τους εγχώριους πληθυσμούς.

Στο ΜακΝτόναλντ της Πενσιλβάνια, 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πίτσμπουργκ, οι μαθητές της Δ΄ Δημοτικού δίκασαν φέτος τον Κολόμβο με τις κατηγορίες της κλοπής και της κακής αντιπροσώπευσης του ισπανικού θρόνου. Τον έκριναν ένοχο και τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη.

Τα σχολεία της Νέας Υόρκης, της Ουάσιγκτον και του Σικάγου θα κλείσουν για τη σημερινή επέτειο, ενώ αντίθετα τα σχολεία του Μαϊάμι, του Ντάλας, του Λος Άντζελες και του Σιάτλ θα παραμείνουν ανοιχτά. Ιδιαίτερα ευαίσθητο είναι το ζήτημα σε περιοχές με μεγάλους πληθυσμούς αυτοχθόνων Αμερικανών. Ο Κραχτ θυμάται ότι στα παλιά βιβλία της Ε΄ Δημοτικού υπήρχε μια φωτογραφία που έδειχνε τον Κολόμβο να αποβιβάζεται με μια τεράστια σημαία κι έναν σταυρό. «Οι αυτόχθονες τον περίμεναν ανυπόμονα, με ένα χαμόγελο στα χείλη: τι να μας φέρνει άραγε; Ε, λοιπόν, τους έφερνε ευλογιά και κανείς τους δεν θα ζούσε για καιρό».

Τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70, αλλά και όσο πλησίαζε η 500ή επέτειος της απόβασης, το 1992, άρχισε να δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στις βιαιότητες που διαπράχθηκαν εναντίον των Ινδιάνων της φυλής Ταΐνο. Δεν λείπουν και οι υπερβολές. Σε ένα σχολείο του Νιου Τζέρσεϊ οι μαθητές υποχρεώθηκαν μια χρονιά να σταθούν όρθιοι στην καφετέρια και να παραμείνουν νηστικοί όσο άλλοι μαθητές τούς χλεύαζαν και τους τρομοκρατούσαν. Ο δάσκαλός τους ήθελε με τον τρόπο αυτό να δείξει στους μαθητές πόσο υπέφεραν οι Ινδιάνοι από τον Κολόμβο...

«Κάθε ήρωας είναι για κάποιους άλλους αχρείος», λέει ο Φελίπε Φερνάντεθ-Αρμέστο, που έχει γράψει αρκετά βιβλία για τον Κολόμβο. «Ο ηρωισμός και η αχρειότητα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

INΔIANOI














"Οταν ο τελευταίος Ινδιάνος λείψει από τη γή κι ο λευκός φέρνει στη μνήμη του το λαό μου σαν ένα θρύλο , οι ψυχές των νεκρών μας θα ταξιδεύουν σαν το σύννεφο πάνω στον κάμπο.Θα γεμίζουν τις ακρογιαλιές και θα φιλοξενούνται στα δάση που αγάπησαν όπως το μωρό που αγαπά τον χτύπο της μητρικής καρδιάς."

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Λεονάρ Πελτιέ: Πολιτικός κρατούμενος Σιού στις ΗΠΑ


Το 1996 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε διαβεβαιώσει τις ινδιάνικες μειονότητες ότι «δεν θα ξεχάσω τον Λεονάρ». Στο τέλος όμως του 2000, μετά την εκλογή του Τζορτζ Μπους, οι ελπίδες για προεδρική χάρη εξανεμίστηκαν.

Του JEAN-MARC BERTET*

Από το 1977, ο Λεονάρ Πελτιέ, Ινδιάνος, μέλος των φυλών Σιού, είναι φυλακισμένος στο σωφρονιστήριο του Λίβενγουορθ στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι 58 ετών και εκτίει διπλή ποινή ισοβίων, κατηγορούμενος για τη δολοφονία δύο πρακτόρων του FBI.

Το 1996 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε διαβεβαιώσει τις ινδιάνικες μειονότητες ότι «δεν θα ξεχάσω τον Λεονάρ». Στο τέλος όμως του 2000, μετά την εκλογή του Τζορτζ Μπους, οι ελπίδες για προεδρική χάρη εξανεμίστηκαν.
Διακηρύσσει την αθωότητά του εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Οι συνήγοροί του υποστηρίζουν ότι υπήρξε θύμα πολιτικής δίκης και «παραδειγματικής» καταδίκης, ενώ δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για την ενοχή του. Παρά τη διεθνή κινητοποίηση των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των φίλων των Ινδιάνων της Αμερικής, ο Πελτιέ παραμένει φυλακισμένος και η περίπτωσή του άγνωστη, σχεδόν, στο ευρύ κοινό.

Το να μιλά κανείς για του Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής παραπέμπει συχνά σε στερεότυπα: φτερά, βίσονες, τίπι, κ.λπ... Σήμερα, τρεις χιλιάδες περίπου Ινδιάνοι ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, επιζώντας της γενοκτονίας που διαπράχθηκε από τους αποίκους και τον αμερικανικό στρατό το 19ο αιώνα. Η πραγματικότητα της καθημερινής τους ζωής απέχει πολύ από κάθε φολκλορικό κλισέ.

Η πλειονότητα των λαών αυτών βιώνει οικονομικές δυσκολίες και κοινωνικά προβλήματα που οφείλονται στην απώλεια της ταυτότηας, πράγμα που προκάλεσε την έντονη παρουσία του φαινομένου του αλκοολισμού σε πολλές φυλές. Παρά τις αρνητικές πλευρές, οι Ινδιάνοι παραμένουν οι διασωθέντες της ιστορίας. Εδώ και τριάντα χρόνια, παρουσιάστηκε μια πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική ανανέωση στις διάφορες φυλές και στις προστατευόμενες περιοχές των Ινδιάνων. Με τους συνεχείς τους αγώνες, οι ξεχασμένοι της Αμερικής πέτυχαν μια κάποια βελτίωση της μοίρας τους.

Οι μάχες τους εκφράζονται καθημερινά στα κοινοτικά κέντρα των μεγάλων πόλεων ή ακόμα και στο εσωτερικό των προστατευόμενων περιοχών, μακριά από τα φώτα της επικαιρότητας, πράγμα που συμβάλλει στη λησμονιά του αγώνα τους. Παλεύουν για την αναγνώριση των πολιτισμών τους, των γλωσσών τους, της ταυτότητάς τους.

Οι μάχες αυτές είχαν συχνά βίαιη κατάληξη. Αρχικά, φυσικά, το 19ο αιώνα, όταν αποπειράθηκαν να διαφυλάξουν τα εδάφη τους. Κυρίως οι Σιού, ένας από τους ισχυρότερους λαούς της Βορείου Αμερικής, οι οποίοι είχαν έρθει σε επαφή με τους Ευρωπαίους από το 1660 μέσω των γάλλων κατακτητών. Οι τελευταίοι μάλιστα αναμείχθηκαν πολύ με τους Ινδιάνους: αυτό εξηγεί την παρουσία πολλών γαλλικών πατρωνύμων, εκ των οποίων και το όνομα Λεονάρ Πελτιέ.

Από το 1854, οι Σιού μπήκαν σε διαμάχη με τον αμερικανικό στρατό και επιχείρησαν να εμποδίσουν την προέλαση των αποίκων. Για τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια, υπό την καθοδήγηση μυθικών αρχηγών όπως ο Καθιστός Ταύρος, το Κόκκινο Σύννεφο και το Τρελό Αλογο, αντιστάθηκαν βίαια στο στρατό, προκαλώντας του την περιβόητη ήττα του Λιτλ Μπιγκ Χορν, το 1876, κατά τη διάρκεια της οποίας ο στρατηγός Κάστερ σκοτώθηκε. Μετά το θάνατο του Τρελού Αλόγου το 1877, την καθοριστική υποταγή του Κόκκινου Αλόγου και τη δολοφονία του Καθιστού Ταύρου το 1890, η σφαγή του Τραυματισμένου Γονάτου το Δεκέμβρη του ίδιου έτους έβαλε τέλος στην αντίσταση των Σιού.

«Κυβερνήσεις»

Μαντρωμένοι στις προστατευόμενες περιοχές της βόρειας και νότιας Ντακότα, οι Σιού γνώρισαν τον εξευτελισμό, τη μιζέρια, αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στον πολιτισμό των Αμερικανών και να στερηθούν την ιδιοκτησία τους. Το πνεύμα, όμως, της αντίστασης συνέχιζε να ζει μέσα τους. Το 1934, ένας νέος νόμος, ο οποίος παρουσιάστηκε ως ευνοϊκότερος, δημιούργησε «κυβερνήσεις των φυλών» εκλεγμένες από τους Ινδιάνους.

Στην πραγματικότητα, οι «κυβερνήσεις» αυτές δεν αντιπροσώπευαν τις πραγματικές προσδοκίες των Σιού. Στη δεκαετία του '50, πολλοί Ινδιάνοι εξαναγκάστηκαν να φύγουν για να εγκατασταθούν στις πόλεις. Κυρίως νέοι τους οποίους ενέπνευσε η πολιτική αμφισβήτηση της εποχής (Μαύροι Πάνθηρες, Πορτορικανοί, Τσικάνος, αντιδρώντες στον πόλεμο του Βιετνάμ...) και οι οποίοι δημιούργησαν, το 1968, το δικό τους διεκδικητικό κίνημα, το Αμερικανικό Ινδιάνικο Κίνημα (ΑΙΜ). Σύμφωνα με το μοντέλο του κινήματος των αστικών δικαιωμάτων των μαύρων, το ΑΙΜ γνώρισε πολύ γρήγορα αξιοσημείωτη άνθηση.

Ο Λεονάρ Πελτιέ εντάχθηκε γρήγορα στο κίνημα (1). Αναμείχθηκε σε στρατιωτικές ενέργειες, συμμετείχε στον αγώνα ενάντια στον αλκοολισμό, στη διανομή τροφίμων και βοηθειών, στη δημιουργία προγραμμάτων αυτάρκειας, στη διατήρηση των παραδοσιακών θρησκευτικών δραστηριοτήτων και υποστήριξε την αναγέννηση των αυτόχθονων γλωσσών.

Το ΑΙΜ προσπαθεί να εφιστήσει την προσοχή στις δραματικές συνθήκες ζωής των Ινδιάνων με θεαματικές, όχι όμως βίαιες, δραστηριότητες. Ο Πελτιέ συμμετείχε το 1970 στην κατάληψη του Φορτ Λότον όπου συνάντησε τους σημαντικότερους ηγέτες του κινήματος: τους Ντένις Μπανκς και Ράσελ Μινς. Το 1972, οργάνωσε την πορεία για τις παραβιασμένες συνθήκες, η οποία κατέληξε στην κατάληψη του γραφείου ινδιάνικων σχέσεων στην Ουάσιγκτον και είχε πρωτόγνωρη απήχηση στα μέσα ενημέρωσης. Στο εξής, το ΑΙΜ θεωρείται από το FBI «ανατρεπτική» οργάνωση και οι αρχηγοί του «εχθροί».

Η διοίκηση του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον εφάρμοσε τότε το πρόγραμμα εσωτερικής αντικατασκοπίας Cointelpro για να διεισδύσει και να αποσταθεροποιήσει τις λεγόμενες «ανατρεπτικές» οργανώσεις, εκ των οποίων και το ΑΙΜ. Το Νοέμβρη του 1972, αφού κατηγορήθηκε για επίθεση ενάντια σε πράκτορες του FBI, ο Λεονάρ Πελτιέ φυλακίστηκε για έξι μήνες, πριν αθωωθεί, επειδή η υπόθεση στήθηκε περίτεχνα για να τον ενοχοποιήσουν. Ηδη από τότε.

Παράλληλα, το FBI ευνόησε την εκλογή στην προεδρία του φυλετικού συμβουλίου του Πάιν Ριτζ (η εμβληματική προστατευόμενη περιοχή των Σιού) του Ρίτσαρντ «Ντικ» Ουίλσον, ενός συνεργάτη του που εκλέχθηκε με λιγότερο από το 20% των εγγεγραμμένων... Αυτός, λοιπόν, είχε ως αποστολή να επαναφέρει την τάξη στην περιοχή αυτή που θεωρείται ως το ιερό των «ταραχοποιών». Με μυστικά κεφάλαια, ο Ουίλσον δημιούργησε μια πολιτοφυλακή, τους Γκουν Σκουάντς (Φύλακες του Εθνους των Ογκλάλα). Για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στις βιαιότητες των Γκουν Σκουάντς, οι Σιού, βοηθούμενοι από στρατευμένα μέλη του ΑΙΜ, κατέλαβαν το Φεβρουάριο του 1973 το ιστορικό χωριό του Τραυματισμένου Γονάτου.

Ο Λεονάρ Πελτιέ συμμετείχε στην κατάληψη. Οι αρχές πολιορκούσαν το χωριό επί τρεις μήνες, διστάζοντας να επιτεθούν, σκοτώνοντας όμως δύο Σιού. Το Μάη του 1973, οι πολιορκημένοι παραδόθηκαν αφού απαίτησαν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις για τις παραβιασμένες συνθήκες και τις συνθήκες ζωής των Ινδιάνων. Για τους επόμενους μήνες, ο Ντικ Ουίλσον και οι Γκουν του είναι εξουσιοδοτημένοι εν λευκώ να τα βάλουν με τους αντιδρούντες. Ενα κύμα τρομοκρατίας έπνιξε το Πάιν Ριτζ: 80 στρατευμένοι δολοφονήθηκαν από το Νοέμβρη έως και το τέλος του 1975...

Απέναντι στα εγκλήματα της πολιτοφυλακής, οι παλιοί καλούν το ΑΙΜ σε βοήθεια. Οπαδοί του, εκ των οποίων και ο Λεονάρ Πελτιέ, παρεμβαίνουν και κατορθώνουν να επιβραδύνουν κατά πολύ την καταστολή των Γκουν.

Εγκαθίστανται στην ιδιοκτησία μιας φιλικής οικογένειας, κοντά στο χωριό του Ογκαλά, στην προστατευόμενη περιοχή του Πάιν Ριτζ.

Η σύγκρουση

Ενα πρωινό του Ιουνίου του 1975, η ιδιοκτησία βρίσκεται περικυκλωμένη από Γκουν, πράκτορες του FBI και πλήθος αστυνομικών. Γύρω στις 11.30, δύο ομοσπονδιακοί πράκτορες, ο Ρόναλντ Γουίλιαμ και ο Τζακ Κούλερ, διεισδύουν στην ιδιοκτησία κυνηγώντας έναν νεαρό Σιού, τον Τζίμι Ιγκλ. Από τη στιγμή εκείνη, οι μαρτυρίες είναι συγκεχυμένες: φαίνεται ότι οι πράκτορες πυροβόλησαν το όχημα που οδηγούσε ο Ιγκλ. Θεωρώντας ότι ήταν παρέμβαση των Γκουν, τα μέλητου ΑΙΜ ανταπαντούν. Οι δυνάμεις της αστυνομίας και οι Γκουν περνούν στην επίθεση. Παντού πυροβολισμοί. Δύο μέλη του ΑΙΜ επιχειρούν να πλησιάσουν τους Γουίλιαμ και Κούλερ για να τους αφοπλίσουν. Τους βρίσκουν ήδη νεκρούς...

Τα μέλη του ΑΙΜ αποφασίζουν να ξεφύγουν και, πέρα από κάθε προσδοκία, το καταφέρνουν. Μόνο ένα νεαρός Σιού, ο Τζόε Σουντζ Κιλράιτ, σκοτώνεται. Ο Λεονάρ Πελτιέ διαβεβαίωνε συνέχεια ότι είχε μείνει κοντά στο σπίτι και παραδέχθηκε ότι πυροβόλησε, αλλά δεν είχε ποτέ στοχεύσει τους Γουίλιαμ και Κούλερ.

Επειτα από την ανταλλαγή πυρών, μια γιγάντια καμπάνια στα μέσα ενημέρωσης επιχειρεί να προσδώσει εγκληματικό χαρακτήρα στο ινδιάνικο κίνημα. Η καταστολή εφαρμόζεται σε όλες τις προστατευόμενες περιοχές. Τέσσερα εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν για τους Τζίμι Ιγκλ, Τζίνο Μπάτλερ, Μπομπ Ρομπιντό και Λεονάρ Πελτιέ. Οι Μπάτλερ και Ρομπιντό συνελήφθησαν γρήγορα. Ο Πελτιέ κατέφυγε στον Καναδά.

Οι Μπάτλερ και Ρομπιντό δικάστηκαν στην Αϊόβα. Ενα λαϊκό σώμα ενόρκων τους αθώωσε, προκαλώντας την οργή των αρχών που επικέντρωσαν τότε τις προσπάθειές τους ενάντια στον Λεονάρ Πελτιέ, μοναδικό κατηγορούμενο της διπλής δολοφονίας και τον οποίο το FBI κατόρθωσε να εκδώσει.

Η δίκη του

Η δίκη του έγινε στην πόλη του Φάργκο (βόρεια Ντακότα), περιοχή κτηνοτρόφων εχθρικών απέναντι στους Ινδιάνους. Το σώμα των ενόρκων αποτελείτο εξάλλου αποκλειστικά από εκπροσώπους αυτής της κοινωνικής τάξης. Ξεκίνησε μια καμπάνια παραπληροφόρησης. Μιλούσαν για απειλές τρομοκρατικών ενεργειών ή ένοπλων επιθέσεων μελών του ΑΙΜ για την απελευθέρωση του Πελτιέ... Οι ένορκοι, βυθισμένοι στη γενική παράνοια, μεταφέρθηκαν με θωρακισμένο φορτηγό και απομονώθηκαν σε ασφαλές μέρος...

Ο δικαστής αποφάσισε ότι όλες οι μαρτυρίες της υπεράσπισης σχετικές με το κλίμα τρόμου της εποχής ήταν μη αποδεκτές, όπως και όλες όσες μπορούν να ενοχοποιήσουν το FBI ή τους Γκουν. Δεν ήθελε να γίνει ξανά λόγος για τα στοιχεία που επέτρεψαν την αθώωση των Μπάτλερ και Ρομπιντό.

Αντίθετα, δεν απέρριψε τις μαρτυρίες ορισμένων πρακτόρων, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι είδαν τον Πελτιέ να πυροβολεί με ένα όπλο AR15 ενάντια στους Γουίλιαμ και Κούλερ. Ενας άλλος πράκτορας διαβεβαίωσε ότι αναγνώρισε τον Πελτιέ χάρη στη διόπτρα του όπλου του. Οι δικηγόροι του Πελτιέ απέδειξαν ότι ήταν αδύνατο να αναγνωριστεί οποιοσδήποτε από το σημείο όπου βρισκόταν ο συγκεκριμένος πράκτορας. Ο δικαστής δεν δέχθηκε καμία ένσταση της υπεράσπισης. Και πάνω σε βάσεις καθ' όλα ασαφείς καταδίκασε τον Λεονάρ Πελτιέ δις ισόβια. Ο Πελτιέ έκανε ένσταση, το εφετείο όμως επιβεβαίωσε την ποινή.

Το 1981, νέα έγγραφα επέτρεψαν να αρχίσει καινούρια σειρά ενστάσεων. Ενας ειδικός επιβεβαίωσε στο δικαστήριο ότι το όπλο AR15 που χρησιμοποιήθηκε για να κατηγορηθεί ο Πελτιέ δεν μπορούσε να είναι το όπλο με το οποίο σκοτώθηκαν οι δύο πράκτορες, καθώς οι κάλυκες απ' τις σφαίρες δεν αντιστοιχούσαν σ' αυτό.

Στην απόφασή του της 22ας Σεπτεμβρίου 1986, το εφετείο κατάληξε ότι η βαλλιστική έκθεση που παρουσιάστηκε κατά την ακροαματική διαδικασία ήταν «ύποπτη» και δήλωσε ότι η νέα αυτή απόδειξη δημιουργούσε απλώς τη «δυνατότητα» και όχι την «πιθανότητα» να έχει σκοτώσει ο Πελτιέ τους δύο πράκτορες και, τέλος, παραδέχθηκε ότι το γεγονός αυτό «μπορούσε να είχε αλλάξει την ετυμηγορία της πρώτης δίκης». Επικύρωσε όμως την ποινή!

Το ανώτατο δικαστήριο, το 1987, αρνήθηκε να αποφανθεί για την υπόθεση. Το 1993, η επιτροπή απελευθέρωσης με εγγύηση αρνήθηκε σχετικό αίτημα. Το 1995, κατά τη διάρκεια νέας ακρόασης, ο Πελτιέ εκπροσωπήθηκε από τον Ράμσεϊ Κλαρκ, πρώην υπουργό Δικαιοσύνης. Ο εισαγγελέας παραδέχθηκε ότι «δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ενάντια στον Λεονάρ Πελτιέ»! Πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση «ποτέ δεν τον κατηγόρησε πραγματικά για άμεση δολοφονία» και ότι, σε περίπτωση νέας δίκης, «η δικαιοσύνη δεν θα μπορούσε να τον καταδικάσει ξανά». Πάραυτα, το Συμβούλιο Απελευθέρωσης υπό όρους εκτίμησε ότι δεν μπορούσε να τον απελευθερώσει, επειδή ο Πελτιέ συνέχιζε να διακηρύσσει την αθωότητά του, πράγμα που «δεν ήταν συμβατό με την απόφαση των ενόρκων».

Εμενε μόνο η προεδρική χάρη. Το 1996 ο Κλίντον διαβεβαίωσε: «Δεν θα ξεχάσω τον Λεονάρ», στο τέλος όμως του 2000, μετά την εκλογή του Τζορτζ Μπους, δεν έκανε τίποτα. Καθώς ο Μπους δεν είναι φίλος των ινδιάνικων μειονοτήτων, η ελπίδα.

Αξιοπρέπεια

Η κοινή γνώμη με την υποστήριξη του εθνικού Κογκρέσου των Ινδιάνων της Αμερικής, το εθνικό Συμβούλιο των Εκκλησιών, η Διεθνής Αμνηστία και προσωπικότητες όπως ο υποδιοικητής Μάρκος, ο Νέλσον Μαντέλα, ο αιδεσιμότατος Ντέσμοντ Τούτου, ο Ριγκομπέρτα Μεντσού, ο δαλάι λάμα, όπως επίσης και δεκάδες χιλιάδες πολίτες στον κόσμο, αγωνίζονται για την αναθεώρηση της δίκης (2). Επειδή φαίνεται όλο και περισσότερο ότι το πραγματικό έγκλημα του Λεονάρ Πελτιέ -«Κρατούμενος των ΗΠΑ 89637-132»- είναι ότι είναι Ινδιάνος και είχε άδικο να υπερασπιστεί τα στοιχειώδη δικαιώματα των αυτόχθονων αυτών λαών με τους οποίους η Αμερική δεν έχει ακόμα τακτοποιήσει το ιστορικό της χρέος(3). Πολλοί εθνολόγοι και φίλοι των Ινδιάνων συντάσσονται με τη μάχη αυτή (4), τη μάχη της κλεμμένης αξιοπρέπειας ενός ανθρώπου εξαιτίας της πολιτικής του στράτευσης και της εθνικής του καταγωγής.

(1) Βλ. Leonard Peltier, Ecrits de prison. Le combat d' un Indien (προοίμιο από την Danielle Mitterand, πρόλογος από τον Ramsey Clark), Albin Michel, Παρίσι, 2000. Ενα καταπληκτικό θεατρικό έργο, Ma vie est ma Danse du Soleil, γράφτηκε από αυτό το βιβλίο. Οι εκδόσεις Albin Michel αποφάσισαν να καταβάλουν το σύνολο των κερδών από την πώληση του βιβλίου στην Επιτροπή Υπεράσπισης του Leonard Peltier (LPCD), προκειμένου να υποστηρίξουν την καμπάνια για την απελευθέρωσή του. (2) Υπάρχει μια διεθνής Επιτροπή Υπεράσπισης του Leonard Peltier: Leonard Peltier Defense Committtee (LPDC). Διεύθυνση: LPDC-International Office, Ρο Box 583, Lawrence, Kansas 66044, Ηνωμένες Πολιτείες. E-mail: lpdc@freepeltier.org (3) Ο Michael Apted γύρισε δύο ταινίες σχετικά με την υπόθεση Peltier: το ντοκιμαντέρ Incident at Oglala και την ταινία με τίτλο Thunderheart με τους Val Kilmer, Graham Green και Sam Sheppard.(4) Στη Γαλλία, η Επιτροπή Υποστήριξης στους Ινδιάνους της Αμερικής (CSIA) 21 ter, rue Voltaire, 75011 Παρίσι (τηλ.: 0033143730580 web site: www.csia-nitassinan.org ) και η Επιτροπή Υπεράσπισης του Leonard Peltier, υπό τη διεύθυνση του Sylvain Duez (site: www.freepeltier.org) παρέχουν τις πληροφορίες σχετικά με τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν για την υποστήριξη του Peltier.

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Αμερικανοί Ινδιάνοι απειλούν την Ουάσιγκτον με απόσχιση



Με αρχηγό τους τον «Τελευταίο των Μοϊκανών» Ράσελ Μινς, η φυλή των Ογκλάλα Λακότα, από την εθνότητα των Σιου, διεκδικεί εδάφη και δικαιώματα που τους αρνείται σταθερά ο Λευκός Οίκος .

Αμερικανοί Ινδιάνοι απειλούν την Ουάσιγκτον με απόσχιση
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ

Πάνω, παραδοσιακή σκηνή των Ινδιάνων των Μεγάλων Πεδιάδων στη Βόρεια Αμερική. Δεξιά, ο Τατάνκα Ιγιοτάκα, γνωστός περισσότερο ως Καθιστός Ταύρος, ένας από τους πιο γνωστούς Ινδιάνους αρχηγούς



Έπεσαν θύματα μαζικής εξόντωσης, έχασαν τον πόλεμο με τους λευκούς, υπέγραψαν συμφωνίες που δεν τηρήθηκαν ποτέ, περιορίστηκαν σε καταυλισμούς. Έπειτα από αιώνες καταπίεσης, οι Ινδιάνοι της Αμερικής ξέθαψαν το τσεκούρι του πολέμου απειλώντας με απόσχιση την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Επικεφαλής τους είναι ένας μαχητικός ακτιβιστής, ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον «Τελευταίο των Μοϊκανών», στην ομώνυμη ταινία του Μάικλ Μαν.
Εδώ και 140 χρόνια οι Ινδιάνοι της Αμερικής αποτελούν ένα είδος προσφύγων στην ίδια τους τη γη. Οι απόγονοι της φοβερής φυλής των Ογκλάλα Λακότα, η οποία ανήκει στην εθνότητα των Σιου, διεκδικούν και πάλι αυτά που τους αρνούνται σταθερά οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Μοναδικό τους όπλο είναι μια διακήρυξη απόσχισης την οποία παρέδωσαν πριν από μερικές ημέρες στο υπουργείο Εσωτερικών. Μαζί με τη διακήρυξη, καταθέτουν τα διαβατήριά τους και υπενθυμίζουν ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αγνοεί περίπου 150 επίσημες συμφωνίες που είχαν υπογραφεί με τους ηττημένους αρχηγούς τους μετά τους Ινδιάνικους Πολέμους στα τέλη του 18ου αιώνα. «Είμαστε Αμερικανοί όσο και εσείς και πριν από εσάς, αλλά δεν είμαστε πλέον πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών», αναφέρουν στη διακήρυξη. Πληγωμένο Γόνατο. Πίσω από αυτόν τον νέο πόλεμο βρίσκεται η πιο μαχητική και ριζοσπαστική πτέρυγα των Ινδιάνων, το Αmerican Ιndian Μovement. Τη διακήρυξη παρέδωσαν στην Ουάσιγκτον επτά «αρχηγοί», επικεφαλής των οποίων ήταν ο Ογιάτε Ουασινάπι- «Αυτός Που Βοηθάει Τους Ανθρώπους». Ο Ουασινάπι ζει σε έναν καταυλισμό στη Νότια Ντακότα και το αμερικανικό όνομά του είναι Ράσελ Μινς. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως τον ηθοποιό που υποδύθηκε τον «Τελευταίο των Μοϊκανών» στην ομώνυμη ταινία του Μάικλ Μαν, στην οποία συμπρωταγωνιστούσε με τον Ντάνι Ντέι Λιούις και τη Μάντλιν Στόουν. Λιγότεροι ξέρουν ότι ο Ράσελ Μινς είναι ένας μαχητικός ακτιβιστής, που στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί από τις αμερικανικές αρχές για ένοπλη εξέγερση, είχε καταδικαστεί και του είχε δοθεί χάρη από τον τότε κυβερνήτη της Πολιτείας. Οι εχθροί του τον χαρακτηρίζουν ταραξία, εξτρεμιστή ή κυνηγό της φήμης. Το FΒΙ, το οποίο τον παρακολουθεί από τότε που τέθηκε επικεφαλής της εξέγερσης του Πληγωμένου Γόνατου (Wounded Κnee), του ιστορικού τόπου όπου το 1890 σημειώθηκε η τελευταία σφαγή αμάχων Ινδιάνων. Εκείνη την τραγωδία έκανε τραγούδι το 1972 ο Τζόνι Κας. Την ίδια χρονιά ο Ράσελ Μινς οδηγούσε τους ομοεθνείς του στο «μονοπάτι των καταπατημένων συμφωνιών».
Ουασίτσου. Ο «ταραξίας» Ράσελ Μινς δεν ενοχλεί μόνο το Γραφείο Ινδιάνικων Υποθέσεων, το οποίο διαχειρίζεται την πληρωμή των αποζημιώσεων που προέβλεπαν εκείνες οι παλιές συμφωνίες. Τρομάζει και τους ηλικιωμένους των συμβουλίων της φυλής, που γνωρίζουν από προσωπική πείρα ότι η σύγκρουση με τους λευκούς δεν έκανε ποτέ καλό στον λαό τους. Εκείνος, όμως, στα 70 του χρόνια, επιμένει: Οι Ουασίτσου, οι λευκοί άνθρωποι, παραβίασαν τις συμφωνίες. Το 1926 η Ουάσιγκτον είχε πιστέψει ότι βρήκε ένα τέχνασμα που θα έλυνε το πρόβλημα μια για πάντα. Με μια νομοθετική πράξη του Κογκρέσου, ανακήρυξε όλους τους Ινδιάνους της Αμερικής, πολίτες των ΗΠΑ. Δεν ήταν ακριβώς μια γενναιόδωρη πράξη, αλλά ένας τρόπος για να απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις της απέναντι στους ηττημένους ιθαγενείς, δεδομένου ότι συμφωνίες νοούνται μόνο μεταξύ κυβερνήσεων και κυρίαρχων κρατών και όχι μεταξύ ενός κράτους και πολιτών. Αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν με τα όπλα οι έποικοι του Νέου Κόσμου, το πέτυχαν με τη νομοθεσία.

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Οι ινδιάνοι των πεδιάδων της βόρειας Αμερικής


Οι Ινδιάνοι των Πεδιάδων είναι το πρότυπο για την αντίληψη και την εικόνα που έχουμε για τους "Ινδιάνους": έφιπποι πολεμιστές και κυνηγοί του αγριοβούβαλου. Αυτός ο πολιτισμός, όμως, διατηρήθηκε μόνο δύο αιώνες, από την εισαγωγή του αλόγου κατά τον 17ο αιώνα έως την εξαφάνιση του βούβαλου τον 19ο αιώνα. Σ' αυτό το διάστημα οι φυλές των Πεδιάδων έγιναν όχι μόνο το επίκεντρο της πολιτικής του εποικισμού των ΗΠΑ, αλλά και της επιστημονικής -και ιδιαίτερα της ανθρωπολογικής- μελέτης. Στον παρόντα τόμο παρουσιάζεται ο "παραδοσιακός" τρόπος ζωής των Ινδιάνων των Πεδιάδων μέσα από κείμενα γνωστών εκπροσώπων της αμερικανικής σχολής της Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας. Τα κείμενα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων: την παραδοσιακή παραγωγή, τον υλικό πολιτισμό και τις τέχνες, τις μορφές συγγενειακής και κοινωνικής οργάνωσης, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τελετουργίες, τη μυθολογική παράδοση, την ιστορία. Αρκετά στοιχεία αυτού του πολιτισμού ανήκουν στο παρελθόν, όπως η στηριγμένη στο κυνήγι του βουβαλιού οικονομία και ο υλικός πολιτισμός. Άλλα διατηρήθηκαν στο χρόνο, όπως ο δεσμός και η οργάνωση της συγγένειας ή ο ρόλος του οράματος, και άλλα, νέα στοιχεία, εντάχθηκαν, όπως κάποια θρησκευτικά κινήματα, σε έναν πιο σύγχρονο τρόπο ζωής. Η ιστορία των Ινδιάνων -και ιδιαίτερα των φυλών των Πεδιάδων- είναι γεμάτη πολεμικές και πολιτικές συγκρούσεις με τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, οι οποίες συστηματικά επιδίωξαν, και πέτυχαν, να περιορίσουν τα δικαιώματα και την επικράτεια τους. Χρειάστηκε να φτάσουμε στη δεκαετία του '60, όπου, παράλληλα με άλλα κοινωνικά κινήματα, οι ιθαγενείς Αμερικανοί κατόρθωσαν να αναπτύξουν μια νέα ταυτότητα.

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

«Η Αμερική ανακαλύφθηκε από Μινωίτες θαλασσοπόρους»


ΝΕΑ ΘΕΩΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΕΤΑΝΟ ΓΚΑΒΙΝ ΜΕΝΖΙΣ «Η Αμερική ανακαλύφθηκε από Μινωίτες θαλασσοπόρους»
Bookmark and Share

«Οι Μινωίτες ανακάλυψαν την Αμερική 3.700 χρόνια πριν από τον Κολόμβο», υποστηρίζει Βρετανός συγγραφέας και αντιπλοίαρχος σε υπό έκδοση βιβλίο, που ήδη συναντά αντιρρήσεις

οιος λαός κατάφερε να αξιοποιήσει τα ορυχεία χαλκού πριν από 4.200 χρόνια στα σύνορα μεταξύ Καναδά και Ηνωμένων Πολιτειών; Και πώς βρέθηκαν ίχνη νικοτίνης στην αρχαία Αίγυπτο; Λύση σε ένα από τα «μεγαλύτερα μυστήρια» της αρχαιολογίας έρχεται να δώσει το υπό έκδοση βιβλίο του Γκάβιν Μένζις, ο οποίος υποστηρίζει ότι οι Μινωίτες ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να διασχίσουν τον Ατλαντικό και να πατήσουν το πόδι τους στην Αμερική, 3.700 χρόνια πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

Ο 72χρονος Βρετανός συγγραφέας, πρώην αντιπλοίαρχος υποβρυχίου του βασιλικού ναυτικού, είχε προκαλέσει σάλο πριν από οκτώ χρόνια με το πρώτο του βιβλίο «1421: η χρονιά που η Κίνα ανακάλυψε την Αμερική», που πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε 130 χώρες και στο οποίο διατεινόταν πως ένας Κινέζος ευνούχος είχε οδηγήσει έναν στόλο ιστιοφόρων στην Αμερική 71 χρόνια πριν από τον Κολόμβο.

Τώρα σειρά έχουν οι Μινωίτες θαλασσοπόροι. «Μπορούμε να κάνουμε ακριβείς εκτιμήσεις όσον αφορά το μήκος, το πλάτος και το βύθισμα των σκαφών και ως εκ τούτου να υπολογίσουμε την ποντοπόρο ικανότητά τους», εξηγεί στη «Wall Street Journal» ο συγγραφέας. «Τα σκάφη θα μπορούσαν να πλεύσουν με τον αέρα καθώς και με χαμηλότερο πανί σε περίπτωση θύελλας», είναι το πρώτο επιχείρημα του συγγραφέα. Και βασίζεται τόσο στις απεικονίσεις πλοίων σε μινωικές τοιχογραφίες όσο και στα ελάχιστα υπολείμματα του ναυαγίου του Uluburun που ανακαλύφθηκε το 1982 στη Μικρά Ασία και χρονολογείται με ακρίβεια στο 1305 π.Χ.- σώθηκε τμήμα από το σκαρί και το φορτίο περιείχε στοιχεία από εννέα διαφορετικούς πολιτισμούς της εποχής).

Επόμενος άσος στο μανίκι του συγγραφέα είναι αποδείξεις που σχετίζονται με το DΝΑ, καθώς υποστηρίζει πως διαθέτει στοιχεία ότι οι Μινωίτες έφεραν ένα σπάνιο γονίδιο που εντοπίζεται σήμερα ανάμεσα στους γηγενείς Αμερικανούς που ζουν γύρω από τη Λίμνη Σουπίριορ, κοντά στα αμερικανοκαναδικά σύνορα, όπου έχουν εντοπιστεί πλούσια κοιτάσματα χαλκού και χιλιάδες χάλκινα εργαλεία. Μάλιστα επικαλείται επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν πως ο «μοναδικής καθαρότητας χαλκός» της περιοχής της λίμνης ταιριάζει με τα ευρήματα του ναυαγίου του Uluburun. Τρίτη απόδειξη είναι η μεταφορά ενδημικών φυτών της Αμερικής σε άλλους πολιτισμούς: ίχνη νικοτίνης εντοπίστηκαν στην Αίγυπτο σε αρχαίες μούμιες και κόκκοι καλαμποκιού είναι χαραγμένοι στους ναούς τους (και ο καπνός και το καλαμπόκι ήταν άγνωστα στην περιοχή). «Οι Αιγύπτιοι όμως με τα σαθρά πλοία τους δεν ήταν ικανοί ναυτικοί», σημειώνει ο Γκάβιν Μένζις. «Μόνο οι Μινωίτες, με τους οποίους διατηρούσαν εμπορικές σχέσεις, μπορούσαν να κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια».

Αν όμως οι Μινωίτες είχαν μεταφέρει καπνό από την Αμερική στην Αίγυπτο, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ίχνη και στην Κρήτη; «Ένα έντομο που συνδέεται άμεσα με τον καπνό βρέθηκε θαμμένο στην ηφαιστειακή στάχτη περί το 1450 π.Χ. στο σπίτι ενός εμπόρου, στο Ακρωτήρι της Θήρας. Ονομάζεται Lasioderma Serricorne και ενδημεί στην Αμερική. Και ας μην ξεχνάμε πως ο καπνός δεν ευδοκιμούσε στην Ευρώπη το 1450 π.Χ.», υποστηρίζει ο συγγραφέας.


Άρχισαν οι αμφισβητήσεις
Πριν ακόμη το βιβλίο οριστικοποιήσει τίτλο και ημερομηνία κυκλοφορίας οι ατζέντηδες τρίβουν τα χέρια τους καθώς «η ιστορία που αναθεωρεί τα μέχρι τώρα δεδομένα πουλάει εξαιρετικά», όπως παραδέχεται ο ατζέντης του συγγραφέα Λουίτζι Μπονόμι.

Οι επιστήμονες είναι ήδη στις επάλξεις της αμφισβήτησης: «Δεν υπάρχουν στοιχεία για την εξερεύνηση ή εκμετάλλευση των κοιτασμάτων από άλλους πέρα από τους γηγενείς Αμερικανούς», εκτιμά η αναπληρώτρια καθηγήτρια Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και ειδική στην προϊστορική αρχαιολογία της Λίμνης Σουπίριορ Σούζαν Μάρτιν.

«Θεωρητικά είναι πιθανό οι Μινωίτες να έφτασαν στην Αμερική», λέει ο ειδικός στη μινωική αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ Τζον Μπένετ. «Τα πλοία τους όμως ήταν πολύ μικρά για να μεταφέρουν ικανές προμήθειες και φορτίο για ένα τόσο μακρινό ταξίδι».

Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας που ηγήθηκε των ανασκαφών του Uluburum Κεμάλ Πουλάκ. «Δεν θα ήταν εφικτό ένα τόσο φιλόδοξο ταξίδι. Παρά το γεγονός ότι τα πλοία ήταν γερά, δεν είχαν κατάστρωμα που να αντέχει στις καταιγίδες και τις θαλασσοταραχές» ενώ προσθέτει πως ο χαλκός από το ναυάγιο του Uluburum προέρχεται από την Κύπρο.

Εκτός βεβαίως από τις αντιρρήσεις υπάρχουν κι εκείνοι που συντάσσονται με τον Βρετανό συγγραφέα. Όπως ο ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον Καρλ Γιόχανσεν που επικροτεί τη νέα θεωρία και δηλώνει πως είναι «πεπεισμένος πως οι Μινωίτες δεν ήταν ούτε οι πρώτοι ούτε οι μόνοι που κατάφεραν να διαπλεύσουν τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό».

«Χρειάζονταν ορμητήρια»
«Διατυπώνονται διαρκώς καινοφανείς θεωρίες από ερευνητές που προσπαθούν να παρουσιάσουν απόψεις για να αυξήσουν τις μετοχές και τις πωλήσεις των βιβλίων τους», παρατηρεί από την πλευρά του στα «ΝΕΑ» ο ομότιμος καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γεώργιος Κορρές. «Όσον αφορά τις απόψεις του κ. Μένζις, θα ήθελα να επισημάνω πως οι Αιγύπτιοι είχαν κάνει υπερπόντια ταξίδια προς Νότον. Δεύτερον, πώς ήταν δυνατόν να διαπλέουν τόσο μικρά πλοιάρια τη νύχτα τον Ατλαντικό; Μπορεί να έκαναν μεγάλα ταξίδια, αλλά η προώθηση γινόταν σταδιακά, καθώς τη νύχτα τα πλοιάρια σταματούσαν σε όρμους, νησάκια και ακρωτήρια με τα οποία είναι διάσπαρτο το Αιγαίο. Και τέλος, πώς μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι Αιγύπτιοι να εντόπισαν καπνό και καλαμπόκι στους λαούς που ζούσαν προς Νότον ή στους λαούς της Εγγύς Ανατολής;».

Μαίρη Αδαμοπούλου
ΝΕΑ